Κυριακή 7/5, 9.30πμ, Ερμού (Σύνταγμα) :: απεργιακή συγκέντρωση | Συντονιστικό δράσης ενάντια στην κατάργηση της Κυριακάτικης Αργίας και τα «απελευθερωμένα» ωράρια

Το Σάββατο 6/5 πραγματοποιήσαμε μαζί με άλλες συλλογικότητες, στα πλαίσια του Συντονιστικού δράσης ενάντια στην κατάργηση της Κυριακάτικης αργίας και τα “απελευθερωμένα” ωράρια, μοίρασμα κειμένων και αφισοκόλληση στον άξονα της Πατησίων με σκοπό τη προπαγάνδιση της αυριανής απεργιακής συγκέντρωσης 7/5, στην Ερμού που καλείται από εργαζόμενους-ες στο χώρο του εμπορίου και την επικοινωνία με τους εργαζομένους των εμπορικών καταστημάτων της περιοχής. Μοιραστηκε το κείμενο του Συντονιστικού δράσης ενάντια στη κατάργηση της Κυριακάτικης αργίας και τα “απελευθερωμένα ωράρια” και το κείμενο της συλλογικότητας Αντίστροφη Μέτρηση.

αντίστροφη μέτρηση

ΌΛΟΙ-ΌΛΕΣ ΣΤΗΝ ΑΥΡΙΑΝΗ ΑΠΕΡΓΙΑΚΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ,
ΚΥΡΙΑΚΗ 7/5
09.30, ΕΡΜΟΥ(ΣΥΝΤΑΓΜΑ)

 

 

κυριακή 9/4 απεργιακή συγκέντρωση

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΚΥΡΙΑΚΕΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΖΩΕΣ ΜΑΣ

Κυριακή 9/4, 10πμ, Ερμού & Βουλής (Αθήνα)

ΤΑ ΕΡΓΑΤΙΚΑ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ ΜΠΡΟΣΤΑ
ΚΑΜΙΑ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΑ ΜΑΓΑΖΙΑ ΑΝΟΙΧΤΑ

Ανακοίνωση του Συντονιστικού δράσης:  syntonistiko_drasis_04_05_2017_keimeno

Ο ταξικός αγώνας μας ενάντια στην κατάργηση της Κυριακάτικης αργίας και στα «απελευθερωμένα» ωράρια συνεχίζεται…


Συντονιστικό δράσης ενάντια στην κατάργηση της Κυριακάτικης αργίας και τα “απελευθερωμένα” ωράρια

Παρεμβάσεις για την ελεύθερη μετακίνηση στα ΜΜΜ

αυτοκόλλητα ΜΜΜ

  • Την Παρασκευή 4 Νοεμβρίου 2016 πραγματοποιήθηκε μοίρασμα κειμένων στον σταθμό του τρένου των Άνω Πατησίων και στη συνέχεια σε κεντρικούς δρόμους στο Γαλάτσι από συλλογικότητες από το κέντρο της Αθήνας και το Γαλάτσι. Η παρέμβαση για το ζήτημα των μέσων μαζικής μεταφοράς (βλ. τα παρακάτω κείμενα) διήρκεσε περίπου 2 ώρες. Εκατοντάδες έντυπα μοιράστηκαν, πετάχτηκαν τρικάκια, τοποθετηθήκανε αφίσες και στένσιλ κόσμησαν επιφάνειες τους δρόμους. Τη δράση αυτή όπως και προγενέστερες εξέλαβε θετικά η πλειοψηφία των επιβατών και περαστικών, ενώ σε πολλές περιπτώσεις άνοιξε σύντομος αλλά γόνιμος διάλογος. Οι παρεμβάσεις και δράσεις θα συνεχιστούν όπως γίνεται εδώ και πολλούς μήνες στο πλαίσιο ενός αγώνα ενάντια στις αυξήσεις των τιμών των εισιτηρίων, στους τραμπουκισμούς των ελεγκτών που το τελευταίο διάστημα εντείνονται και στον έλεγχο που προσπαθούν να επιβάλλουν με το νέο ονομαστικό ηλεκτρονικό εισιτήριο. Με συνεχείς παρεμβάσεις στις γειτονιές μας, μέσα από αντιιεραρχικούς και αδιαμεσολάβητους αγώνες, διεκδικούμε ελεύθερη μετακίνηση για όλους και όλες.
  • Την Πέμπτη 20 Οκτωβρίου πραγματοποιήθηκε παρέμβαση για το ζήτημα των Μέσων Μαζικής Μεταφοράς στην ΑΣΟΕΕ.Στήθηκε μικροφωνική, μοιράστηκαν εκατοντάδες κείμενα, ενώ ανα τακτά διαστήματα κλεινόταν η Πατησίων και γινόταν μοίρασμα στο εσωτερικό των λεωφορείων- τρόλευ.Οι δράσεις θα συνεχιστούν, σαν ελάχιστη απάντηση στις αυξήσεις εισιτηρίων, στους τραμπουκισμούς των ελεγκτών, στη δραματική αύξηση του ελέγχου που προσπαθούν να επιβάλλουν με το ονομαστικό ηλεκτρονικό εισιτήριο.

Συλλογικότητες από το κέντρο της Αθήνας.

Κείμενο από αυτοδιαχειριζόμενα στέκια και συλλογικότητες του κέντρου της Αθήνας

Κείμενο από το Αυτοδιαχειριζόμενο Κοινωνικό Στέκι Γαλατσίου Στέγαστρο

keimeno-mmm-10-2016-web-768x543

keimeno-mmm-10-2016-web2-768x543

Άρνηση πληρωμών- Ελεύθερη μετακίνηση για όλους. Παρέμβαση στην Πατησίων

MMM

Την Τετάρτη 9/3 πραγματοποιήθηκε παρέμβαση στις στάσεις λεωφορείων της Ασοοε – στην Πατησίων και στη Μαυροματαίων- με αφορμή την αύξηση του εισιτηρίου στα ΜΜΜ, ενάντια στα συστήματα ελέγχου και τους ελεγκτές, για την υπεράσπιση της ελεύθερης μετακίνησης. Η παρέμβαση έγινε από 40 συντρόφους και συντρόφισσες από συλλογικότητες και στέκια του κέντρου της Αθήνας και διήρκησε περίπου μιάμιση ώρα.  Μοιράστηκαν κείμενα και κολλήθηκαν αυτοκόλλητα εντός και εκτός λεωφορείων και τρόλει,, πετάχτηκαν τρικάκια, πατήθηκαν στενσιλ στο πίσω μέρος των λεωφορείων και “ακυρώθηκαν” διάφορα ακυρωτικά μηχανήματα. Παράλληλα είχε στηθεί και μικροφωνική στο κάτω προαύλιο της Ασοεε, για την ευρύτερη αντιπληροφόρηση του ζητήματος.

Κείμενο που μοιράστηκε σε pdf

ΔΕ «ΒΓΑΙΝΕΙ» Ο ΟΑΣΑ;

ΔΕ «ΒΓΑΙΝΟΥΜΕ» ΟΥΤΕ ΕΜΕΙΣ!

       Η κρίση δεν είναι εποχική ασθένεια να περάσει και να φύγει. Μπορεί τα τελευταία χρόνια να ακούσαμε συνεχείς αντιμνημονιακές κορώνες και υποσχέσεις αριστερής διαχείρησης για πιο ανθρώπινο τάχα καπιταλισμό. Αλλά ανεξάρτητα από το τι ήθελε καθένας να πιστέψει, ο καπιταλισμός-  ειδικά – σε κρίση συνεχίζει ακάθεκτα να οξύνει τις ταξικές αντιθέσεις και να πολλαπλασιάζει τους οικονομικούς και κοινωνικούς αποκλεισμούς. Χιλιάδες άνεργοι παραμένουν ανασφάλιστοι, χωρίς πρόσβαση σε ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, άνθρωποι  κάνουν περικοπές σε βασικά αγαθά όπως η θέρμανση και εκατοντάδες νεοάστεγοι γεμίζουν όλο και περισσότερο την τρύπα του κοινωνικού περιθωρίου.

      Γιατί η περιβόητη οικονομική ανάκαμψη και εθνική ανάπτυξη θα συνεχίσει να βασίζεται σε μείζονα βαθμό στην λεηλασία των εκμεταλλευόμενων. Οι εργαζόμενοι με τους μισθούς χαρτζιλίκι, οι άνεργοι, με ή χωρίς επίδομα, οι συνταξιούχοι που στηρίζουν ολόκληρες οικογένειες δεν έχουμε «θυσιαστεί» αρκετά φαίνεται. Έτσι στη συνολική αύξηση του κόστους ζωής (αυξημένοι φόροι, ακρίβεια βασικών αγαθών, φουσκωμένα τιμολόγια ΔΕΚΟ κ.α.), προστέθηκε το τελευταίο διάστημα η αύξηση της τιμής των εισιτηρίων στα Μέσα Μεταφοράς, που ανεβηκαν πάλι στο 1,40€. Διαμορφώνοντας, παράλληλα, ένα ακόμη πεδίο για την επέκταση των αποκλεισμών, του  ελέγχου και της καταστολής των απο κάτω.

       Τα ΜΜΜ, ως συστήματα συγκοινωνιών, τα χρησιμοποιούμε αναγκαστικά για τις μετακινήσεις μας μέσα στην πόλη και δεν δημιουργήθηκαν για να διευκολύνουν γενικά και αόριστα τη ζωή μας, αλλά κυρίως για να διευκολύνουν την καθημερινή ροή – μετακίνηση εργαζομένων και καταναλωτών. Το ποσό που πρέπει να δαπανήσει όμως ένας εργαζόμενος για τη καθημερινή μετακίνηση στην εργασία του σε ένα έτος αντιστοιχεί σε περίπου ένα βασικό μισθό. Όσον αφορά την «ανθρωπιστική ελάφρυνση» που παρέχει εδώ και κάποιους μήνες το κράτος στους δηλωμένους ανέργους,  αυτή σε καμία περίπτωση δεν καλύπτει τους επίσης χιλιάδες αδήλωτους ανέργους και τους χιλιάδες ανθρώπους που βρίσκονται στο όριο μεταξύ ανεργίας και επιβίωσης. Όσους κι όσες «ζουν» με περιστασιακά μεροκάματα μαύρης εργασίας, με συμβάσεις του μήνα ή δουλεύουν χωρίς να πληρώνονται.

       Ταυτόχρονα, το κυβερνητικό επιτελείο του υπουργείου συγκοινωνιών, αναζητά νέους τρόπους ελέγχου των μετακινήσεων. Με πανάκριβα ηλεκτρονικά συστήματα, όπως τις κάμερες που τοποθετούνται στα νέα λεωφορεία, το επερχόμενο μέτρο του ηλεκτρονικού εισιτηρίου και τις μπάρες τύπου τουρνικέ, αλλά και την τοποθέτηση μπάτσων σε όλους τους σταθμούς του ΜΕΤΡΟ και του ΗΣΑΠ . Ούτως ώστε να ανακόψει από τη μία, την επιβίβαση χιλιάδων ανθρώπων χωρίς εισιτήριο και από την άλλη τις αυθόρμητες κινήσεις αλληλεγγύης μεταξύ των επιβατών (ανταλλαγές εισιτηρίων, αποτροπή προστίμων από ελεγκτές κ.ά.). Κι όλα αυτά, όταν δύο χρόνια μετά το θάνατο του 18χρονου Θανάση Καναούτη για ένα εισιτήριο στο Περιστέρι, οι ελεγκτές συνεχίζουν να παίζουν τον κανιβαλικό τους ρόλο στην επιβολή προστίμων, απέναντι σε ανθρώπους που αδυνατούν πραγματικά να πληρώσουν εισιτήριο. Με ρατσιστικές συμπεριφορές και απειλές σε μετανάστες και μετανάστριες που βρίσκονται και στη δυσκολότερη θέση είτε οικονομικά είτε λόγω έλλειψης χαρτιών.  Με πολλούς απο αυτούς (βλ. ΕΘΕΛ) να μπαίνουν εθελοντικά στο σώμα λόγω των bonus από τα πρόστιμα. Καλά δασκαλεμένοι από τους πολιτικούς τους προϊσταμένους και τη διοίκηση του οργανισμού οι περισσότεροι, δε διστάζουν να στιγματίζουν τους επιβάτες που εντοπίζουν χωρίς εισιτήριο και αρνούνται να δώσουν στοιχεία ή να πληρώσουν απευθείας το πρόστιμο με την γνωστή επωδό ότι τάχα ρίχνουν το βάρος στις πλάτες των υπολοίπων. Οπως κάθε «ευυπόληπτη» εταιρεία, άλλωστε, έτσι κι ο ΟΑΣΑ έχει ως απαραίτητο γρανάζι τους ρουφιάνους του, ώστε να διευρύνει τον εισπρακτικό του μηχανισμό, την τιμωρία και την πειθάρχηση των πελατών-επιβατών.

          Κι όλα αυτά γιατί δεν «βγαίνει» ο ΟΑΣΑ. Γι΄αυτό θα πρέπει να ενταθεί το κυνήγι των «λαθρεπιβατών», τα σωληνάκια και τα φίλτρα των λεωφορείων να μην ανανεώνονται, το μόνιμο τεχνικό προσωπικό να μειώνεται. Γι’ αυτό συνεχίζονται οι μίζες συγγενών και φίλων σε στημένους διαγωνισμούς και οι συμβάσεις με εξωτερικούς προμηθευτές (τεχνικός εξοπλισμός με νέα μηχανήματα και κάμερες, εργολάβοι καθαρισμού και ασφάλειας, τεχνικής υποστήριξης και συντήρησης κ.α) φορτωμένες με υπέρογκα ποσά και ασφαλιστικές καλύψεις. Τι κι αν πολλές απο αυτές τις εταιρείες, ιδίως σε κλάδους όπως ο καθαρισμός ισορροπούν μεταξύ κάτεργου και μαφίας. Δε «βγαίνει» λοιπόν ο ΟΑΣΑ, όπως δε «βγαίνουν» τα τελευταία χρόνια τα αφεντικά, οι τραπεζίτες και οι εφοπλιστές. Για τη «διάσωση» των οποίων επιβάλλεται από το κράτος η κοινωνική ισοπέδωση.

         Ζούμε σε γκρίζες μεγαλουπόλεις, σε γειτονιές απλωμένες από άκρη σε άκρη, με διαχωρισμένες ζώνες οικονομικής και κοινωνικής δραστηριότητας. Ζώνες που ενοποιούνται, όμως, από τις ανάγκες εξάπλωσης του κεφαλαίου και της εύρυθμης κυκλοφορίας του εμπορεύματος. Εμπορικά κέντρα, υπηρεσίες, νοσοκομεία, σχολεία, φροντιστήρια, επιχειρήσεις, καφετέριες…  Κόμβοι μιας κατακερματισμένης πόλης που απαιτούν από εμάς μια διαρκή κινητικότητα, σε ένα πλαίσιο ασφυκτικά προσδιορισμένο από τη συνθήκη της μισθωτής εργασίας και την κουλτούρα της κατανάλωσης. Ένα πλέγμα από ανάγκες  και καταναγκασμούς που γενούν την ανάγκη της μετακίνησης, για την οποία  επιβάλλεται να πληρώσουμε αδρά κι απο πάνω. Σε μια σύνθηκη, όπου το κράτος και οι μηχανισμοί του μας υπόσχονται περαιτέρω φτωχοποίηση, μπάρες και απαγορεύσεις, έλεγχο και καταστολή. Όμως εμείς, που η αγωνία της επιβίωσης  διαπερνά κάθε πτυχή της καθημερινότητάς μας,  είναι ζητούμενο να μην είμαστε απαθείς. Να μην αφήσουμε κανέναν μόνο και καμία μόνη απεναντι στους ρουφιάνους, τους μπάτσους και τους ελεγκτές, τους μαυραγορίτες και κάθε λογής -κρατικούς ή μη- νταβατζήδες. Να διευρύνουμε κινήσεις αλληλεγγύης στα λεωφορεία και τα τρένα, στις εφορίες, στους εργασιακούς χώρους και τις γειτονιές. Από τις συλλογικές επανασυνδέσεις ρεύματος και τα μπλοκαρίσματα ενάντια στις επερχόμενες κατασχέσες πρώτης κατοικίας μέχρι τη δημιουργία αυτοοργανωμένων κοινωνικών δομών. Να αντιληφθούμε ξανά τη σημασία των κοινοτήτων αγώνα, ενάντια στην εκμετάλλευση και την καταπίεση, στη βάση των δικών μας αναγκών και επιθυμιών.

ΑΡΝΗΣΗ ΠΛΗΡΩΜΩΝ

εισιτηρίων,προστίμων

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ

μεταξύ των από κάτω

ή ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ

του κράτους , των αφεντικών και των ρουφιάνων τους

αντίστροφη μέτρηση, συνέλευση στα πέριξ της Πατησίων
antistrofi-metrisi.espivblogs.net

αναρχικοί και κομμουνιστές από την Κυψέλη και το Γκύζη    sak-kg.espivblogs.net

αυτοδιαχειριζόμενο στέκι στην κατάληψη Vancouver  Apartman  /  vancouverapartman.espivblogs.net

 

Συγκεντρώσεις αλληλεγγύης στους 5 αγωνιστές φοιτητές, 7-8-11/1, Εφετείο Λουκάρεως

αφισa_εφετειο2ο κείμενο των 5 εκζητούμενων αγωνιστών από τις ιταλικές αρχές

1. Την 1η Μαη 2015 μια μεγαλειώδης διαδήλωση λαμβάνει χώρα στα πλαίσια της Εργατικής Πρωτομαγιάς στο Μιλάνο. Δεν ήταν απλά μια μέρα γενικής απεργίας, αλλά μια μέρα Πανιταλικής συνάντησης των κινημάτων (σωματεία βάσης, κοινωνικά κέντρα, φοιτητικές και μαθητικές ομάδες, επιτροπές αγώνα για τη στέγη, μεταναστευτικές κοινότητες, το κίνημα No Tav κλπ) ενάντια στα μέτρα λιτότητας που περνούσε το τελευταίο διάστημα η κυβέρνηση Ρέντσι. ‘Hταν επίσης και το αποκορύφωμα ολόκληρου του κινήματος ΝO EXPO ενάντια στην παγκόσμια επιχειρηματική έκθεση EXPO 2015 με συμμετοχή κόσμου από πολλές χώρες της Ευρώπης και τα προκλητικά χλιδάτα εγκαίνιά της, την ημέρα εκείνη. Η μαζικότητα και η δυναμική της διαδήλωσης ήταν το αποκορύφωμα ενός κινήματος επτά χρόνων που έθεσε σε αμφισβήτηση την έκθεση και την πολιτική εκστρατεία γύρω από αυτήν, φέρνοντας σε κρίση τις πολιτικές καριέρες των κυβερνητικών αξιωματούχων και τοπικών “αρχόντων”.

Επτά χρόνια πριν, το 2008, ο δήμος του Μιλάνου αναλαμβάνει να φιλοξενήσει την έκθεση. Για χάρην αυτής, τσιμεντοποιούνται 1100 στρέμματα γης, αποφασίζεται ο εκτοπισμός ντόπιων με σκοπό την αρπαγή των κατοικιών και της γης τους, ώστε να υποταχθούν στα  αναπτυξιακά σχέδια αλλά και στην ισοπεδωτική εμπορευματοποίησή τους. Τα αφεντικά βάζουν στοίχημα το Μιλάνο να γίνει η πιο ελκυστική για τα κεφάλαια πόλη, προσπαθούν να την αναδείξουν σαν επιχειρηματική πρωτεύουσα και να την προμοτάρουν σαν το 8ο θαύμα για την ντόπια εργατική τάξη, στην οποία υπόσχονται ανάπτυξη και νέες θέσεις εργασίας. Μια ολόκληρη πόλη στιλιζάρεται από πολυτελή κτίρια, νέους αυτοκινητόδρομους και φαντασμαγορικά έργα. Πίσω από τις αναπτυξιακές βιτρίνες οι μίζες πέφτουν σαν ντόμινο η μια μετά την άλλη, οι τράπεζες δανείζουν, διαχειρίζονται και ξεπλένουν χρήμα για τους υπολοίπους, οι εργολάβοι φροντίζουν να καθυστερούν τα έργα για να έρθουν υπερτιμολογήσεις και φυσικά, ανάμεσα στους υπερεργολάβους εμπλέκονται και μαφιόζοι με τις εταιρείες τους.

Αυτός ο κύκλος κερδοφορίας των αφεντικών που ξεκίνησε το 2008 στήθηκε και ολοκληρώθηκε πάνω στη στυγνή εκμετάλλευση κακοπληρωμένης αλλά και εθελοντικής εργασίας χιλιάδων νέων, εξοικονομώντας ακόμα περισσότερες χιλιάδες ευρώ για τις τσέπες των αφεντικών. Παράλληλα με την οικοδόμηση της έκθεσης, πραγματοποιείται μια επιχείρηση εκκαθάρισης των όσων μπορούσαν να θεωρηθούν επικίνδυνοι για τη μακιγιαρισμένη εικόνα της πόλης. Μεγάλες αστυνομικές επιχειρήσεις πραγματοποιούνται στις γειτονιές με εξώσεις εργατικών κατοικιών ντόπιων και μεταναστών, εκκενώσεις κοινωνικών κέντρων και επιστράτευση απεργιών με αποκορύφωμα την απεργία των εργαζομένων στο μετρό λίγες μέρες πριν τα εγκαίνια. Continue reading

Όταν το κράτος και τα αφεντικά μιλούν για ανθρώπινες ζωές, αίμα μυρίζει.

metanastes 01metanastes 04

Όταν το κράτος και τα αφεντικά μιλούν για ανθρώπινες ζωές, αίμα μυρίζει.
Για τους μετανάστες και τις μετανάστριες, για όσους και όσες περισσεύουν.

Εδώ και δεκαετίες το ελληνικό κράτος επιλέγει να εξαπολύσει μια ευθεία επίθεση στους μετανάστες, κατασκευάζοντας στο πρόσωπό τους έναν εχθρό. λέξεις όπως λαθρομετανάστες, εισβολείς, υγειονομικές βόμβες, εγκληματικότητα, δίνουν και παίρνουν τόσο στον καθεστωτικό λόγο όσο και στα φερέφωνα του, τα μίντια. Η αντιμεταναστευτική πολιτική ξεδιπλώνεται με το χειρότερό της πρόσωπο, με καθημερινές «σκούπες», επιχειρήσεις του διαβόητου ξένιου δία, φυλακίσεις μεταναστριών, βασανισμούς σε αστυνομικά τμήματα. Με σφαίρες από τα αφεντικά σε απλήρωτους εργάτες που διεκδικούσαν τα δεδουλευμένα τους, δολοφονίες στα σύνορα ή από τα μαχαίρια φασιστών και κάλυψη ή άμεση συνεργασία σε ρατσιστικά και φασιστικά πογκρόμ. Ένα ρατσιστικό, κατασταλτικό και επιθετικό μοντέλο διαχείρισης που τους τελευταίους μήνες παρουσιάζεται ότι παραμερίζεται για να βγει στο προσκήνιο ένα φαινομενικά πιο ανθρωπιστικό.

Από την Ευρώπη-φρούριο, στην Ευρώπη της “φιλοξενίας….

Γεγονός που δεν παρατηρείται μόνο στο ελληνικό κράτος, αλλά αντικατοπτρίζεται και σε μεγάλο μέρος της Ευρώπης. Τα ίδια κράτη, λοιπόν, τα ίδια ευρωπαικά επιτελεία, που εδώ και χρόνια διεξάγουν μια ανοιχτή πολεμική διαχειρίση απέναντι στους μετανάστες και τις μετανάστριες, διατυμπανίζουν σε όλους τους τόνους τις ευρωπαικές ρίζες του διαφωτισμού, των ίσων δικαιωμάτων και της ανοχής στο διαφορετικό, την ευρώπη της «ανθρωπιάς και αλληλεγγύης». Και δύο διαφορετικές στρατηγικές εμφανίζονται να είναι αντίρροπες. Από τη μία η Ευρώπη-φρούριο, μια ωμή επίθεση που εκκινεί από τις εμπόλεμες ή μη χώρες προέλευσης των μεταναστών και φτάνει μέχρι τη στρατιωτικοποίηση στα σύνορα, άλλα και το εσωτερικό των δυτικών μητροπόλεων. Από την άλλη η Ευρώπη της «φιλοξενίας», που «ανοίγει» τα σύνορά της και «δίνει μεγαλύτερη έμφαση» στη δημιουργία γιγαντιαίων κέντρων για την καταγραφή, την ταυτοποίηση και τον έλεγχο των μεταναστριών. Η φαινομενική αυτή απόκλιση πραγματοποιείται πάνω στο πεδίο της προσωρινής άρσης της συνθήκης Δουβλίνο ΙΙ, των διακρατικών συμφωνιών για άνοιγμα ή κλείσιμο περασμάτων και της ποσόστωσης αρκετών ευρωπαικών κρατών στην υποδοχή χιλιάδων μεταναστών. Ουσιαστικά, πάνω στο πεδίο της τακτικής επιλογής για επιτάχυνση ή επιβράδυνση της μετανάστευσης. Έτσι βλέπουμε το «άνοιγμα της στρόφιγγας» για ένα κομμάτι των 3 εκατομμυρίων μεταναστών(κυρίως Σύρων) που ήταν εγκλωβισμένοι εδώ και καιρό στην Τουρκία, αλλά και την πιο εντατική επιτήρηση και φύλαξη των συνόρων προς το μέτωπο της Β.Αφρικής. Για την τακτική επιλογή του πρόσκαιρου «ανοίγματος» των συνόρων Τουρκίας-Ευρώπης θα μπορούσαν να γίνουν διάφορες εκτιμήσεις. Μέχρις ενός σημείου, σημαντικό ρόλο έχει παίξει η ανάγκη για επιπλεόν φθηνό, ανειδίκευτο ή ειδικευμένο εργατικό δυναμικό (δηλώσεις του προέδρου του γερμανικού συνδέσμου εργοδοτών). Ακόμη κι η σχετική αδυναμία διαχείρισης του μεγέθους του μεταναστευτικού ρεύματος, σε συνδυασμό με την οξύτητα και την πολυπλοκότητα του πολέμου στη Συρία και τη Μέση Ανατολή. Ιδιαίτερη σημασία, όμως, έχει το γεγονός, ότι η κερδοφορία του κεφαλαίου και η κρατική ισχύς, ο ταξικός και ιδεολογικός πόλεμος που διεξάγεται με μένος είναι οι παράγοντες, που πάντα θα προσπαθούν να καθορίσουν το πώς ανοιγοκλείνει η στρόφιγγα των μεταναστευτικών ροών. πόσοι μετανάστες θα γίνονται δεχτοί, πόσοι θα σκοτώνονται στα σύνορα, το αν θα εφαρμοστεί ή θα παγώσει μια διακρατική συμφωνία, το πόσο θα στρατιωτικοποιούνται τα σύνορα. Στο βαθμό, που μπορούν όντως να αντιμετωπίσουν την ανάγκη και την αποφασιστικότητα των ίδιων των μεταναστριών να περάσουν με κάθε τρόπο σε ευρωπαϊκό έδαφος. Και μέσα σε αυτό το πλαίσιο η «νέα» διαχείριση θα συνδιαλλέγεται με την παλιά, θα της παρέχει τις απαραίτητες διορθωτικές κινήσεις, θα μετράει τα πιθανά της όρια και θα την εμπλουτίζει με νέα στοιχεία, ώστε να διευρύνει τις δυνατότητες της αντιμεταναστευτικής πολιτικής. Εξακολουθώντας να αντιλαμβάνεται το μεταναστευτικό ως μείζον πρόβλημα, που απαιτεί ειδική μεταχείριση και έκτακτες λύσεις. Continue reading

Κείμενο της συνέλευσης αλληλεγγύης στους 5 αγωνιστές φοιτητές (που ζητείται η έκδοσή τους από το ιταλικό κράτος)

ΝΑ ΜΗΝ ΕΚΔΟΘΟΥΝ ΟΙ 5 ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ ΦΟΙΤΗΤΕΣ

Την Πέμπτη 12 Νοεμβρίου, μέρα γενικής απεργίας, αστυνομικοί, με συνοδεία εισαγγελέα, εισβάλουν στα σπίτια πέντε φοιτητών από την Αγία Παρασκευή και τους συλλαμβάνουν, μετά από απαίτηση του Ιταλικού κράτους, το οποίο έχει εκδώσει Ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης εναντίον τους. Την ίδια μέρα, στο Μιλάνο, η ιταλική αστυνομία συλλαμβάνει πέντε Ιταλούς, οι οποίοι βρίσκονται κατηγορούμενοι για την ίδια υπόθεση. Με μοναδική σαφή κατηγορία τη συμμετοχή τους στη διαδήλωση No Expo στο Μιλάνο, την 1η Μάη 2015, ζητείται από τις ελληνικές δικαστικές αρχές και εμμέσως πλην σαφώς από την κυβέρνηση να εκδώσουν τους πέντε νέους για να δικαστούν στην Ιταλία, χωρίς καν, προς το παρόν, να υπάρχει η πλήρης δικογραφία στα χέρια του συμβουλίου εφετών, το οποίο και θα αποφασίσει για την έκδοσή τους ή μη. Το μόνο στοιχείο που “παραχωρείται” είναι μια γενικόλογη κατηγορία ότι εθεάθησαν να συμμετέχουν σε επεισόδια, χωρίς να διευκρινίζεται ούτε το από ποιόν εθεάθησαν, ούτε το τί ακριβώς εθεάθησαν να κάνουν.Αυτά αφήνονται στη διακριτική ευχέρεια και την πολιτική βούληση των εφετών να κρίνουν αν είναι απαραίτητα στοιχεία για να κατηγορηθεί κάποιος ή όχι.
.

Νο ΕXPO – Σαν να λέμε “Φτάνει Πια!”

Τι ήταν όμως η διαδήλωση στην οποία συμμετείχαν οι 5 φοιτητές;
Το 2015, η παγκόσμια έκθεση Expo διοργανώθηκε στο Μιλάνο. Οι εκθέσεις Expo είναι παγκόσμιες εκθέσεις που διοργανώνονται σε τακτά χρονικά διαστήματα, σε διαφορετική κάθε φορά πόλη, για να εκθειαστούν και να διαφημιστούν τα προϊόντα της βιομηχανίας και του καπιταλισμού, να κανονιστούν λογής λογής εμπορικές συμφωνίες. Με λίγα λόγια είναι άλλο ένα από τα γνωστά καπιταλιστικά πανηγύρια (λέγε με Ολυμπιάδα, Παγκόσμιο Κύπελλο, Biennale κτλ.), κατά τη διάρκεια των οποίων η σαμπάνια ρέει άφθονη, σερβιρισμένη από εθελόδουλους και απλήρωτους εθελοντές, τα αστειάκια δίνουν και παίρνουν ανάμεσα σε γούνες και χρυσαφικά, και οι νέες συνθήκες εκμετάλλευσης των “από τα κάτω” σφραγίζονται με χρυσές πένες από τη διεθνή ελίτ του καπιταλισμού. Και προφανώς, για να στηθεί όλο αυτό το πανηγύρι, δεν έλειψαν οι μίζες σε μαφιόζους και μεγαλοεργολάβους, τα οικονομικά σκάνδαλα και οι μαύρες τρύπες στον προϋπολογισμό, παράλληλα με τις άθλιες συνθήκες -συχνά απλήρωτης- εργασίας πριν και κατά τη διάρκεια της έκθεσης, τις εκτοπίσεις πληθυσμών από τις φτωχογειτονιές, τα έκτακτα μέτρα ασφαλείας κτλ. Ε, τόσο κόσμο θα υποδεχτούμε! Μην αφήσουμε τη μιζέρια και την εκμετάλλευση της καθημερινότητας να μας χαλάσει τη γιορτή!
Και μην ξεχνάμε ότι όλο αυτό το πολυέξοδο πανηγύρι, κατά τη διάρκεια του οποίου φεύγουν και μερικά εκατομμύρια δεξιά κι αριστερά έγινε στη γειτονική Ιταλία, την ίδια στιγμή που η κυβέρνηση ψηφίζει μέτρα λιτότητας και ζητάει από τους φτωχούς να σφίξουν ακόμα περισσότερο το ζωνάρι!
Κι αν όλα αυτά θυμίζουν κάτι από Ελλάδα (Ολυμπιάδα, κρίση, μνημόνια) δεν είναι τυχαίο, λέγεται παγκόσμιος καπιταλισμός…
Απέναντι λοιπόν σε αυτήν τη φιέστα υποτίμησης των ζωών μας, ορισμένες χιλιάδες ανθρώπων από ολόκληρη την Ιταλία και από άλλες χώρες αποφάσισαν να ανταποκριθούν σε ένα πανευρωπαϊκό κάλεσμα αγωνιστών από το Μιλάνο, και να ενώσουν τις φωνές τους και τις πρακτικές τους σε ένα συλλογικό “Φτάνει Πια!”, αρκετά με την εκμετάλλευση! Καλέστηκε λοιπόν μία αντισυγκέντρωση τη μέρα των εγκαινίων της Expo, η οποία ονομάστηκε No Expo και στηρίχθηκε από το σύνολο των πολιτικών κινημάτων και εργατικών φορέων στο πλαίσιο της διαδήλωσης για την 1η Μάη. Όπως συμβαίνει πάντα σε τέτοιες συγκεντρώσεις, διαφορετικές λογικές και πρακτικές συνυπάρχουν και διαμορφώνουν ένα πολύμορφο κίνημα κοινωνικής αντίστασης
.

 Μα καλά, τί δουλειά είχαν εκεί 5 Αγιοπαρασκευιώτες;

 Οι 5 κατηγορούμενοι φοιτητές συμμετέχουν στο ελληνικό φοιτητικό κίνημα, δραστηριοποιούνται στις συνελεύσεις των γειτονιών τους και έχουν πάρει μέρος σε ορισμένους από τους πολλούς εργατικούς/ταξικούς αγώνες που ξέσπασαν στη χώρα τα τελευταία χρόνια. Με λίγα λόγια, είναι κάποιοι από τους χιλιάδες που κατέβηκαν τους δρόμους τα τελευταία χρόνια για να αγωνιστούν για την αξιοπρέπεια τους και την κοινωνική αλληλεγγύη. Είναι μία σταγόνα στο ωκεανό των εκατομμυρίων ανθρώπων που αντιστέκονται, είτε οργανωμένα είτε σπασμωδικά, στην εκμετάλλευση και την υποτίμηση των ζωών τους, στην καθημερινή βία της εξουσίας, που φτάνει μέχρι τις ωμές δολοφονίες (είτε ως εργατικά ατυχήματα είτε ως εν ψυχρώ εκτελέσεις από τους μπάτσους), στην Ελλάδα, την Αργεντινή, την Τυνησία, την Αίγυπτο, τη Βοσνία, την Τουρκία, το Μεξικό, τη Βραζιλία και αλλού.
Όντας στην Ιταλία, οι 5 πολιτικά ενεργοί φοιτητές ήταν φυσικό να συμμετέχουν στη διαδήλωση που εναντιωνόταν στα σχέδια των από πάνω. Την επομένη της διαδήλωσης, στα πλαίσια μαζικών προσαγωγών στο σωρό, προσάγονται από μία καφετέρια με κριτήριο την έξοδό τους από κατειλημμένο κοινωνικό χώρο. Στη συνέχεια αναγκάζονται σε βίαιη λήψη αποτυπωμάτων και γενετικού υλικού (DNA), χωρίς παρουσία διερμηνέα. Μετά από πολύωρη κράτηση και χωρίς περαιτέρω εξηγήσεις, αφήνονται.
 .

 Κι όσο ξυπνάν οι από κάτω, τρέμουν οι από πάνω

 Απέναντι στις γενικευμένες αντιστάσεις των από κάτω, οι κρατικοί μηχανισμοί δε μένουν προφανώς απαθείς, αλλά θωρακίζονται σε όλα τα επίπεδα. Από τη μία επιτίθενται ακόμα περισσότερο στα εργασιακά δικαιώματα και σε ό,τι μπορεί να εξασφαλίσει μία αξιοπρεπή ζωή, ώστε να εντείνουν την εκμετάλλευση και το φόβο, και άρα να περιορίσουν τα περιθώρια αντίδρασης που έχουμε. Με λίγα λόγια, να μας υποχρεώσουν να περνάμε τη ζωή μας με σκυμμένο το κεφάλι, ζητιανεύοντας για ψίχουλα και να λέμε κι ευχαριστώ, ώστε να μην έχουμε τον χρόνο, τη δύναμη και την ενέργεια να οργανώσουμε τις αντιστάσεις μας.
Οργανώνονται βέβαια και στο επίπεδο της αστυνομικής βίας και καταστολής, με τις εθνικές αστυνομίες να μοιάζουν όλο κα περισσότερο με στρατούς, τόσο στις τακτικές τους όσο και στον οπλισμό τους. Είναι το ίδιο νήμα που ενώνει την δολοφονία του Γρηγορόπουλου, τις κτηνωδίες ματάδων, δελτάδων και λοιπόν μπάτσων στις γενικές απεργίες και αλλού, με τις δολοφονίες στις φαβέλες της Βραζιλίας, τα αμερικανικά γκέτο και τα γαλλικά προάστια, τη δολοφονία του Τζιουλιάνι στην Γένοβα το 2001, και βέβαια τις δολοφονίες των μεταναστών στην Μεσόγειο και αλλού, τις οποίες ονομάζουν “ναυάγια”. Είναι η ίδια προειδοποιητική ταμπέλα που αναβοσβήνει πάνω από τα κεφάλια των κολασμένων αυτής της γης, που λέει “Καθίστε ήρεμα, γιατί οι ζωές σας για εμάς δεν έχουν καμία αξία!”
Τέλος, το σύστημα οργανώνει την καταστολή του και στο δικαστικό επίπεδο. Άλλωστε, το Ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης βάση του οποίου ζητά η Ιταλία να εκδοθούν οι 5 αγωνιζόμενοι φοιτητές έχει κυρωθεί στο ελληνικό δίκαιο με τον τρομονόμο νο2 (2004). Το πλαίσιο των τρομονόμων είναι αυτό που καταπατά και τα πιο βασικά ανθρώπινα δικαιώματα, όπως για παράδειγμα το ότι στην Ιταλία δεν υπάρχει ανώτατο όριο προφυλάκισης. Με λίγα λόγια, αν εκδοθούν οι 5 φοιτητές, μπορεί να περάσουν πέντε χρόνια στις Ιταλικές φυλακές, μακριά από τους δικούς τους, και όταν γίνει η δίκη να αθωωθούν, όπως είναι το πιο πιθανό με βάση τα ανύπαρκτα στοιχεία με τα οποία κατηγορούνται. Επίσης η έκδοσή τους στην Ιταλία θα σημαίνει την πλήρη απομόνωση, την οικονομική τους εξόντωση και την αδυναμία υπεράσπισής τους (άλλη γλώσσα και άλλο δίκαιο) Η ευρωπαϊκή ολοκλήρωση χτίζει ένα γενικευμένο Γκουαντάναμο που πολύ θα ήθελε να δει όλες και όλους εμάς που κατεβαίναμε όλα αυτά τα χρόνια στις απεργιακές και τις υπόλοιπες δυναμικές κινητοποιήσεις στο κέντρο της Αθήνας, στη φυλακή.
 Είναι σαφές ότι η μόνη κατηγορία που βαραίνει τους 5 φοιτητές, είναι το ότι ένωσαν τη φωνή τους με χιλιάδες άλλους στο Μιλάνο και αλλού, το ότι αποφάσισαν να αντισταθούν στη μοίρα που μας επιφυλάσσουν οι δυνατοί αυτού του κόσμου!
Είναι όμως εξίσου σαφές, ότι η αλληλεγγύη μας απέναντι στους ανθρώπους που αγωνίζονται είναι αδιαπραγμάτευτη!
 .

Να μην εκδοθούν οι 5 αγωνιζόμενοι φοιτητές από την Αγία Παρασκευή

Παύση κάθε δίωξης

Αλληλεγγύη στους 5 Ιταλούς κατηγορούμενους για την ίδια υπόθεση

Τρίτη 24/11 Συγκέντρωση στην Ιταλική Πρεσβεία 18.00, Σέκερη και Β. Σοφίας

Σάββατο 28/11 Πορεία Μοναστηράκι 12.00, στα πλαίσια της Πανευρωπαϊκής ημέρας αλληλεγγύης στους συλληφθέντες του No Expo

Συνέλευση αλληλεγγύης στους 5 αγωνιστές φοιτητές

 

οι 50 αποχρώσεις του φαιού (για οσα εξελίχθηκαν κι εξελίσσονται στην πλατεία Βικτωρίας)

κειμενο βικτωρια

οι 50 αποχρώσεις του φαιού*
*φαιό είναι το χρώμα που ταυτίζεται με τους ναζί και τους φασίστες γενικότερα
(με ιστορική προέλευση από το σακάκια των μελανοχιτόνων).

      Από τις αρχές του καλοκαιριού, οι μεταναστευτικές ροές από την Αφρική και κυρίως την Ασία με προορισμό τις βορειοκεντρικές ευρωπαϊκές μεγαλουπόλεις, μέσω του ελλαδικού χώρου (πύλη εισόδου στην αλαζονικά αφιλόξενη για τους κολασμένους των δικών της στρατιωτικών και οικονομικών πολέμων, Ευρώπη-φρούριο), έχουν αυξηθεί σε
τεράστιο βαθμό. Χιλιάδες αλληλέγγυοι και αλληλέγγυες –στα νησιά, την Αθήνα, τις μεγάλες πόλεις-πέρασμα προς τα βόρεια σύνορα, αλλά και πέρα από αυτά– στέκονται στο πλευρό των μεταναστών και των μεταναστριών, των ξεριζωμένων από τον πόλεμο, τη βία, την κακοποίηση, τη βαρβαρότητα, την οικονομική εκμετάλλευση, το θάνατο. Την ίδια στιγμή, ο
σιχαμερός υπόκοσμος των ρατσιστών, των φασιστών, των αφεντικών, των μαγαζατόρων, των μαφιόζων και των μπάτσων έχει κηρύξει ένα νέο πόλεμο εναντίον των υποτιμημένων και αποκλεισμένων «ξένων».
Στην πλατεία Βικτωρίας, πριν οι δεκάδες χιλιάδες μετανάστες/μετανάστριες του φετινού Σεπτέμβρη στρώσουν πρόχειρα τις κουβέρτες τους για μια μικρή ανάσα στο μακρύ ταξίδι τους, οι ρατσιστές είχαν ήδη προσπαθήσει να στρέψουν τους «ντόπιους» κατοίκους εναντίον των μεταναστών γειτόνων τους. Όμως η γειτονιά τούς γύρισε την πλάτη και οι συνεχείς και δυναμικές παρεμβάσεις αλληλεγγύης στους μετανάστες (αφισοκολλήσεις, μοιράσματα κειμένων, μικροφωνικές συγκεντρώσεις, πορείες, συλλογικές κουζίνες, παιδότοποι) από ένα πλήθος τοπικών συλλογικοτήτων έστειλαν τα καθάρματα πίσω στις τρύπες τους.
Τώρα ξεμύτισαν και …άλλαξαν τροπάρι. Υποψιασμένοι για την αντίδραση της γειτονιάς μετά τις αποτυχημένες πρώτες απόπειρες να μολύνουν την πλατεία με το ρατσιστικό δηλητήριό τους και όλο και πιο σίγουρες μετά τη συμπαράσταση που έδειξαν οι κάτοικοι της περιοχής (και όχι μόνο) μοιράζοντας τρόφιμα, νερό, ρούχα, φάρμακα, είδη πρώτης ανάγκης και ανοίγοντας τις εισόδους των πολυκατοικιών τους για να στεγάσουν τους μετανάστες τις μέρες που έβρεχε, οι ρατσίστριες φόρεσαν τις μάσκες του ανθρωπιστή και του θύματος και …οι κανίβαλοι γίναν καρνάβαλοι! Έτσι, τα ίδια άτομα που πάντα ήθελαν να διώξουν τους μετανάστες από τη γειτονιά, είναι τα ίδια άτομα που σήμερα δήθεν «υποφέρουν να βλέπουν τα καημένα τα παιδάκια» –τα βρώμικα και κατώτερα από τα δικά τους μέχρι χθες– «να κοιμούνται στο δρόμο». Αυτοί οι υποκριτές, που ούτε μια μπουκιά φαγητό δεν πρόσφεραν στα «καημένα τα παιδάκια» (εκτός κι αν την πλήρωσαν πρώτα λες και ήταν χρυσάφι!), που έβριζαν και απειλούσαν άτομα που μοίραζαν τρόφιμα και ρούχα «να πάρουν οι βρωμιάρηδες τους βρωμιάρηδες στα σπίτια τους», «να φύγουν και να μην ξαναπατήσουν στην πλατεία τους». Γιατί η πλατεία –αυτό πιστεύουν τα γελοία καθάρματα– ανήκει σε αυτούς και τα τραπεζοκαθίσματά τους! Σε αυτούς τους απερίγραπτους πρώην φανερούς και νυν κρυφοφασίστες μαγαζάτορες, που παριστάνουν τα θύματα-ομήρους των μεταναστών, γιατί «χάνουν τις δουλειές, τις εισπράξεις, τους πελάτες τους», γιατί «καταστρέφονται οικονομικά και θα επιτεθούν οι ίδιοι στους μετανάστες για να προστατεύσουν τις επιχειρήσεις τους» όπως απειλούσε ένας από αυτούς στο «Μακελειό.gr» (πολύ ταιριαστό όνομα!) του υστερικού προπαγανδιστή της χρυσής αυγής, Στέφανου Χίου.
Τα ξέρουμε καλά αυτά τα «δυστυχισμένα αφεντικά», ξέρουμε από πρώτο χέρι τι σημαίνει να είσαι αναλώσιμη και περισσευούμενος στις πλατείες τους και τα μαγαζάκια τους. Έχουμε ζήσει τη μισθωτή σκλαβιά στα κάτεργα-επιχειρήσεις τους και ξέρουμε πώς είναι να τρέχεις όλη μέρα για ένα μισθό πείνας. Χωρίς ρεπό, δώρα και πληρωμή των υπερωριών. Χωρίς ένσημα, ασφάλιση και αποζημίωση απόλυσης. Να σε ξεζουμίζουν και να σου φωνάζουν ότι «δεν είσαι αρκετά καλή στη δουλειά σου». Να σε εκμεταλλεύονται άγρια και να σου λένε πως «δε βγάζουν πολλά», «δεν πάει καλά το μαγαζί» και «δε γίνεται να πληρωθείς αυτό το μήνα, να περιμένεις». Και άμα δε θέλεις ή δεν μπορείς, «να φύγεις, ξέρεις πόσοι ψάχνουν για δουλειά; εσύ θα χάσεις». Ξεδιάντροποι. Τα πάντα για το συμφέρον, τη μπίζνα και την κονόμα τους. Εργάτες και εργάτριες, «ντόπιοι/ντόπιες» και μετανάστες/μετανάστριες, όλοι και όλες εργαλεία αναλώσιμα και περισσευούμενα, γιατί αλλιώς τα αφεντικά καταστρέφονται.
Κι από κοντά, τα ΜΜΕ (μέσα μαζικής εξαχρείωσης …των συνειδήσεων) και ο δήμος-δήμιος των δημόσιων χώρων (που τους νοικιάζει και γίνονται ιδιωτικοί, και γίνονται όμορφα τραπεζοκαθίσματα και ευρώ που αλλάζουν χέρια, από τους πελάτες στους μαγαζάτορες και από αυτούς στο δήμο), να σιγοντάρουν. Μεγάλοι υποκριτές ανθρωπιστές και αυτοί, να
χύνουν τόνους μελάνι και δάκρυα κροκοδείλια για «τους βασανισμένους που τρέχουν να ξεφύγουν από τον πόλεμο», για να θολώσουν τα νερά. Ότι δήθεν τους νοιάζονται και τις συμπονούν. Αλλά ούτε λέξη για τα άδεια σπίτια της γειτονιάς –και όλων των γειτονιών– που θα μπορούσαν να τους/τις στεγάσουν. Και μισές κουβέντες, ύπουλες, για τα στοιχειώδη (τροφή, νερό, τουαλέτες, φάρμακα, νοσηλεία) που στερούνται, όχι γιατί κανένας και καμία δεν μπορεί –και δεν πρέπει– να τα στερείται, αλλά γιατί «δεν αντέχουν άλλο οι κάτοικοι και οι καταστηματάρχες τη βρώμα και τη δυσωδία», γιατί «θα αρρωστήσουν οι γείτονες». «Να φύγουν», «να τους πάρουν από εδώ και να τους πάνε αλλού».
Ώσπου ήρθαν τα λεωφορεία και τους πήραν. Για να θεωρηθεί λήξαν το «πρόβλημα» της πλατείας Βικτωρίας. Λες και λύθηκαν τα δικά τους προβλήματα και οι ανάγκες τους στα γήπεδα που τους στοιβάζουν και κανείς δεν τους βλέπει. Απλά, γίναν αόρατοι, για να μην μολύνουν με την ενοχλητική παρουσία τους στους δρόμους. Κι ήρθαν οι κλούβες με τους μπάτσους να φυλάνε την πλατεία και να σηκώνουν τις μετανάστριες από τα παγκάκια, που είναι μόνο για ελληνικούς κώλους!Και ευχαριστήθηκε ο δήμος, και επιδοκίμασαν τα ΜΜΕ. Επιδοκίμασαν και οι ίδιες πάντα φάτσες, οι ίδιοι πάντα φασίστες! Μαζί με τους παρατρεχάμενούς τους, όπως στέκονταν κάτω από τα πανό τους “για τη ζωή τους που υποβαθμίζεται και τα μαγαζάκια τους που καταστρέφονται” παρουσίαζαν μια εμετική εικόνα, τελείως ανίκανοι μες στην “αγανάκτησή τους” να καταλάβουν την πραγματική κίνηση της απαξίωσης που ξετυλίγεται πρόθυμα από κράτος και κεφάλαιο. Οι τυχόν αφελείς που βρίσκονταν αναμεταξύ τους είναι μόνο η πιο γελοία έκφραση της αμηχανίας μιας κοινωνίας να αντιδράσει στην λεηλασία και την υποταγή της. Όσες επιπλέον αηδίασαν από τις χυδαίες βρισιές στους αλληλέγγυους, καιρός να επαναπροσδιορίσουν τη θέση τους στην πλατεία και τη θέση μιας πλατείας στον κόσμο.
Ό,τι και να πείτε, ό,τι και να κάνετε (κράτος, δήμος, ΜΜΕ, μπάτσοι, φασίστες κάτοικοι και καταστηματάρχες), εμείς έχουμε διαλέξει εδώ και καιρό τους φίλους μας και τους εχθρούς μας. Στεκόμαστε και θα συνεχίσουμε να στεκόμαστε στο πλευρό των μεταναστών και των μεταναστριών, δίπλα στους υποτιμημένους και τις αποκλεισμένες και απέναντι στο δικό σας άθλιο και γερασμένο κόσμο. Χτίζουμε και θα συνεχίσουμε να χτίζουμε σχέσεις φιλίας, εμπιστοσύνης και αλληλοσεβασμού, χωρίς ιεραρχίες και διαχωρισμούς φυλής.

Δεν θα αφήσουμε κανένα ρατσιστικό καθήκι να διεκδικήσει χώρο για το μισαλλόδοξο και νοσηρό δηλητήριό του σε μια πλατεία ζωντανή από μετανάστες και μετανάστριες.

Η πλατεία Βικτωρίας ήταν και θα είναι πλατεία αλληλεγγύης!

 αντίστροφη μέτρηση – συνέλευση στα πέριξ της Πατησίων

Κάποιες από τις παρεμβάσεις αλληλεγγύης στην πλατεία Βικτωρίας το προηγούμενο διάστημα.

https://athens.indymedia.org/post/1548839/

https://athens.indymedia.org/post/1549315/

https://athens.indymedia.org/post/1549378/

https://athens.indymedia.org/post/1549436/

https://athens.indymedia.org/post/1549561/

https://athens.indymedia.org/post/1549661/

20150925_191433 20150925_191425 20150925_191329 20150925_191252 20150925_191231 20150925_191157

Πορεία στην πλατεία Βικτωρίας-Πέμπτη 24/9

βικτωρια

Σήμερα το απόγευμα πραγματοποιήθηκε ακάλεστη-μίνι πορεία στην πλατεία Βικτωρίας από 70 συντρόφους και συντρόφισσες. Η πορεία έγινε σε αλληλεγγύη στους μετανάστες και απέναντι σε κάθε απόπειρα μαγαζατόρων και επίδοξων “αγανακτισμένων” ρατσιστών να χύσουν το δηλητήριο τους στην πλατεία. Μοιράστηκαν κείμενα, πετάχτηκαν τρικάκια και έγινε ολιγόλεπτη στάση έξω από 3 μαγαζιά που επιχειρούν αποτυχημένα το τελευταίο διάστημα να εκφράσουν το ρατσιστικό τους οχετό και να φτιάξουν κλίμα και έδαφος για την παρουσία “αγανακτισμένων” στην πλατεία. Κατάπτυστα χαρτιά που έχουν κολληθεί στις τζαμαρίες τους, εμετικό ρεπορτάζ με ένα από τα αφεντικά στο μακελειό του χίου, λεκτική επίθεση σε άτομα που μοίραζαν τρόφιμα στους μετανάστες είναι μερικά γεγονότα ενδεικτικά για το ποιόν αυτών των τύπων”.

Το κείμενο που μοιράστηκε

Υποβάθμιση για τις γειτονιές είναι τα αφεντικά και οι ρατσιστές

Το τελευταίο διάστημα η πλατεία Βικτωρίας κατακλύζεται από μετανάστες και μετανάστριες. Μετά την εκδίωξή τους από το Πεδίον του Άρεως, η πλατεία είναι πλέον ο χώρος όπου πλήθος από οικογένειες διανυκτερεύνουν για λίγες μέρες, μέχρις ότου καταφέρουν και πάλι να μετακινηθούν με προορισμό την βορειοκεντρική ευρώπη.

Επάνω στην ιδιαιτερότητα και τον έκτακτο χαρακτήρα αυτής της συνθήκης έγιναν κάποιες αποτυχημενες απόπειρες ακροδεξιάς/φασιστικής παρουσίας.Τη Δευτέρα 7/9 μοιράστηκε στη Βικτώρια ένα κείμενο κάποιων δήθεν «αγανακτισμένων κατοίκων», το οποίο αν και μόλις δύο γραμμών συμπύκνωνε όλη τη ρατσιστική τους σαπίλα απέναντι στην παραμονή των μεταναστών στην πλατεία. Τέσσερις μέρες μετά, την Παρασκευή 11/9, προσπάθησαν να κάνουν και μια πιο οργανωμένη συγκέντρωση – που έφτασε το πολύ τα δέκα άτομα. Η αρχική τους εμφάνιση προσπαθούσε ματαίως να επενδύσει επάνω σε ένα δήθεν ανθρωπιστικό προσωπείο μιλώντας για τα παιδάκια των προσφύγων.  Δυστυχώς για αυτά τα φασιστοειδή, η κινητοποίηση και η παρουσία αλληλέγγυου κόσμου τους ξεμπρόστιασε γρήγορα. Έτσι, λίγο πριν εξαφανιστούν από την πλατεία, εκδήλωσαν τις πραγματικές ρατσιστικές διαθέσεις τους και οι ίδιοι αξιώθηκαν ως υπερασπιστές της καθαρότητας, της τάξης και της ασφάλειας. Continue reading

Κάποιες πρώτες σκέψεις μετά το δημοψήψισμα

     Untitled

Είναι κάποιες στιγμές που από τη μία συμπυκνώνουν τον πολιτικό και ιστορικό χρόνο μιας ολόκληρης περιόδου. Από την άλλη αποτελούν τομές για την πολιτική, οικονομική και κοινωνική συνθήκη που βιώνουμε. Όπου το σύνολο των συστημικών μηχανισμών τοποθετείται με ιδιαίτερη ένταση, επιχειρεί να διαμορφώσει τα δικά του στρατόπεδα και θέτει κυρίαρχα τα δικά του ερωτήματα, αλλά κυρίως το πλαίσιο των όποιων απαντήσεων. Ταυτόχρονα, όμως, τοποθετούνται μέσα σε ένα ρευστό και δυναμικό κοινωνικό πεδίο, όπου συνυπάρχει ο φόβος, η αγωνία και η αβεβαιότητα με την πόλωση και την οργή.
Η κήρυξη του δημοψηφίσματος από τη συγκυβέρνηση Σύριζα- Ανέλ , η λήξη του υφιστάμενου οικονομικού προγράμματος (2ο μνημόνιο) , η επιβολή capital controls και το κλείσιμο των τραπεζών αποτελούν αναμφισβήτητα μια τέτοια στιγμή. Κορύφωση μιας πολυεπίπεδης διεργασίας που λαμβάνει χώρα από την έναρξη της συστημικής κρίσης, την υπογραφή του 1ου και του 2ου μνημονίου. Την ταξική-κοινωνική ισοπέδωση που ακολούθησε, αλλά και του ξεσπάσματος κοινωνικών και ταξικών αγώνων με δυναμικές και συγκρουσιακές απεργίες και διαδηλώσεις, καταλήψεις υπουργείων και δημοσίων κτιρίων, δημιουργία συνελεύσεων γειτονιάς και δομών αλληλοβοήθειας. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο αναδύθηκε το καθεστώς έκτακτης ανάγκης των 3 τελευταίων χρόνων. Με πράξεις νομοθετικού περιεχομένου, αστυνομικό στρατό κατοχής στους δρόμους, κηνύγι μαγισσών και στρατόπεδα συγκέντρωσης μεταναστών. Με την είσοδο της ναζιστικής εφεδρείας του συστήματος στη Βουλή και το ξαμόλυμα των δολοφόνων της στους δρόμους. Από το 2012 και μετά, οι κοινωνικοί και ταξικοί αγώνες υποχώρησαν και ένα σημαντικό μέρος των αγωνιζόμενων ή αντιδρώντων κοινωνικών κομματιών εναπόθεσε τις ελπίδες του στην προοπτική μιας κυβέρνησης του Σύριζα. Η οποία προέκυψε μετά τις εκλογές της 25ης Γενάρη έχοντας ως σημαία της την αντιμνημονιακή ρητορική.
Το στείρο δίπολο μνημόνιο-αντιμνημόνιο μονοπώλησε(και συνεχίζει να μονοπωλεί) το δημόσιο λόγο όλου του πολιτικού φάσματος, εγκλωβίζοντας στο εσωτερικό του ευρύτερα περιεχόμενα, αντιλήψεις, ταξικές και κοινωνικές αντιθέσεις που παραμένουν γιγαντωμένες στον κοινωνικό ιστό και αναπαράγονται από μεγάλο μέρος της κοινωνίας. Σε αδιάρρηκτη σχέση με μια εθνική αφήγηση, που θέτει στο επίκεντρο την εθνική σωτηρία και την ανάκαμψη της εθνικής οικονομίας. Μπολιασμένη με διάχυτο πατριωτισμό, αντιγερμανισμό και αντιευρωπαισμό, τόσο από τα δεξιά όσο και από τα αριστερά. Ο εχθρός επιδείχθηκε κατ’ αποκλειστικότητα στα ξένα κέντρα αποφάσεων, στα ευρωπαικά επιτελεία, στους οικονομικούς-υπερεθνικούς σχηματισμούς και επαναδιατυπώθηκε η επίκληση στο διαταξικό υποκείμενο του «ελληνικού λαού», από τους αυτόκλητους σωτήρες του. Όλη αυτή η διαδικασία δεν πρέπει να υποτιμάται κατά την απόπειρα κατανόησης της κρατικής διαχείρισης μετά τις εκλογές, της δυνατότητας συνύπαρξης στην κυβέρνηση των αριστερών του Σύριζα με τους (ακρο)δεξιούς των Ανέλ , της βαθύτερης υποχώρησης των κινηματικών διεργασιών, αλλά και της βασικής τεχνικής της σημερινής διακυβέρνησης. Της διαπραγμάτευσης. Continue reading

Για την ενορχηστρωμένη απόπειρα καταστολής της κατάληψης Βίλας Ζωγράφου

keimeno villa_Page_1

Η Βίλα Ζωγράφου, είναι ένα από τα κτήματα που ανήκαν στον αρχιτσιφλικά Ζωγράφο, ο οποίος μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο άρχισε να πουλάει τμηματικά οικόπεδα των έκτασεών του. Ο χαρακτηρισμός του κτήματος και της βίλας σε κοινόχρηστο χώρο πρασίνου το 2003, δεν βρήκε την απαραίτητη συναίνεση από τους κληρονόμους της οικογένειας. Έτσι το 2006 ο δήμος συναινεί να αγοραστεί το 50% και στο υπόλοιπο να ανεγερθεί εμπορικό κέντρο 45.000 τ.μ. Τα πράγματα αρχίζουν να γινονται πιο ξεκάθαρα (σε εμάς), όταν ο πρώην δήμαρχος πήρε το 2006 δάνειο 25 εκατομμυρίων ευρώ από αυστριακή τράπεζα χωρίς να περάσει τη σύμβαση από το ελεγκτικό συνέδριο με αποτέλεσμα αυτή να θεωρείται άκυρη. Τα λεφτά «χάθηκαν» και η έκταση – φιλέτο παρέμενε κλειδωμένη. Παράλληλα εκτυλίσσονταν αγώνες των κατοίκων της περιοχής, για το άνοιγμα και την κοινωνική διεκδίκηση του μέρους, όπου τελικά καταλαμβάνεται.
Στα τέσσερα χρόνια του αυτοοργανωμένου εγχειρήματος η Βίλα Ζωγράφου αποτελεί πολύ σημαντικό κομμάτι στους κοινωνικούς-ταξικούς αγώνες τόσο σε τοπικό όσο και σε κεντρικό επίπεδο, λειτουργώντας με αντιιεραρχικές-οριζόντιες διαδικασίες και αντιεμπορευματικές σχέσεις. Με πλήθος εγχειρημάτων από τον ‘μπαξέ’ για τη γη και την ελευθερία μέχρι μαθηματα αυτομόρφωσης και παιδικά εργαστήρια, με πλήθος πολιτικών εκδηλώσεων και πολιτιστικών δρώμενων. Στήνοντας αναχώματα στις επιθετικές επεμβάσεις φτωχοποίησης, με επανασυνδέσεις ρεύματος και νερού και αγώνες για ελεύθερες μετακινήσεις (ΜΜΜ). Συμμετέχοντας σε συλλογικούς ταξικούς αγώνες, με χαρακτηριστικά παραδείγματα τις κινητοποιήσεις ενάντια στην κατάργηση της κυριακάτικης αργίας, στους αγώνες των διοικητικών του ΕΚΠΑ, ενάντια σε εργοδοτικές αυθαιρεσίες του ΑΒ Βασιλόπουλου και του GAMATO. Αναδεικνύοντας το ριζοσπαστικό λόγο και τους πολιτικούς αγώνες που εκτυλίσσονται και στηρίζοντας έμπρακτα φυλακισμένους και διωκόμενους αγωνιστές.

Continue reading

και αύριο όλα θα είναι μαγικά….κείμενο με αφορμή τις εκλογές

αντιεκλογικο τελικοτο κείμενο σε pdf

και αύριο όλα θα είναι μαγικά (και αν δεν είναι έτσι; )

Από τη διάχυτη απαξίωση…

Tρία χρόνια πριν, ο κόσμος έβριζε, λοιδορούσε και προπηλάκιζε τους πολιτικούς κάθε στιγμή που τους πετύχαινε σε δημόσια θέα. Η απαξίωση προς τα τότε ισχυρά κόμματα ήταν διάχυτη. (Θυμόμαστε και τους φασίστες της χ.α., και τους υπόλοιπους εθνικοκολλημένους στο σύνταγμα.) Η συνθήκη αυτή σίγουρα δεν ήταν ικανή στο να θιχτούν ευρύτερα κοινωνικά θέματα ή να εμπνεύσει το πεδίο αμφισβήτησης της ίδιας της φύσης της εξουσίας. Σταδιακά η απαξίωση αυτή μετατράπηκε σε ελπίδα για δικαιότερη διακυβέρνηση.

στην αναστήλωση της δημοκρατίας..

Τα μνημόνια ως η κατεξοχήν εξωθεσμική διαδικασία που ήρθε και επιβλήθηκε ως έκτροπο, έδειξαν ότι η κυριαρχία βρήκε τρόπους να ανασυνταχθεί προκειμένου να συνεχίσει να αναπαράγεται με τις λιγότερες δυνατές κοινωνικές αναταράξεις. Ένα μνημόνιο που “υποθηκεύει το μέλλον”, γίνεται ειδικό – από τους μέντορες της λογιστικής αλχημείας, αποκόπτεται από τα νοήματά του, και επιστρέφει απλοποιημένο, για να το χωνέψουμε: Από τη μία οι θιασώτες της οικονομικής εξυγίανσης και από την άλλοι οι “επικριτές”, εκείνοι που έθιγαν τη βιωσιμότητα του χρέους. Σ’όλα τα πεδία του δημόσιου καθεστωτικού λόγου, προσπαθούν να εμπεδωθούν οι πλαστές πολιτικές αντιπαραθέσεις: η επιβολή και η αντίδραση, η κατάσταση εκτάκτης ανάγκης και η καταστροφή, μέχρι και το δίπολο «συστημικοί – αντισυστημικοί», τρανό παράδειγμα ανιστορικότητας και εκχυδαϊσμού πολιτικής ορολογίας. Continue reading

Κείμενο αλληλεγγύης στους διωκόμενους μετανάστες για την εξέγερση στην Αμυγδαλέζα – Οκτώβρης 2014

amygdaleza

το κείμενο σε pdf

«…γιατί τα κάγκελα έχουνε κλείσει
τα μυαλά μας και τις σκέψεις μας.»
Μπάυρον

Η υποτίμηση των ζωών μας τίθεται σαν μια γενικευμένη πραγματικότητα. Από την εργασία μέχρι κάθε έκφανση των καθημερινών σχέσεων, σε μια κοινωνία διαποτισμένη από την εκμετάλλευση, την καταπίεση, την περιθωριοποίηση και τους αποκλεισμούς. Σε κάποιες ζωές , όμως, η υποτίμηση είναι ολοσχερής και άμεση, τόσο άμεση που το μάτι δεν προφταίνει να ακολουθήσει το ξετύλιγμά της ως τα ξέφτια.
Πριν από ένα περίπου χρόνο οι έγκλειστοι μετανάστες στο στρατόπεδο συγκέντρωσης της Αμυγδαλέζας εξεγέρθηκαν. Παραδίνοντας τα κοντέινέρ τους στις φλόγες έδειξαν πόσο «ανάρμοστο» ήταν να παραδίνονται αυτά σε ανθρώπους ως «οικίσκοι» (όπως αποκαλούνται από τη γλώσσα της εξουσίας μέσω υπουργών και media) . Ή, καλύτερα, οι άνθρωποι να παραδίδονται σ’ αυτά σαν παραδομένοι στη μοίρα τους. Οι φλόγες έριξαν τότε λίγο φως στoυς άθλιους όρους διαβίωσης εκεί, η μυστικοποίηση των οποίων διαμορφώνει ευνοϊκότερο έδαφος για την ύπαρξη και την επέκταση της συνθήκης του εγκλεισμού.Όλα αυτά σε μια κοινωνία που η μακάρια αδιαφορία ενθαρρύνεται ως εναλλακτική της συνειδητής βαρβαρότητας. Η χρυσή αυγή ήταν πλέρια συντονισμένη σ’ αυτό το λεπτό έργο όταν έκανε την θλιβερή διακήρυξη πως τη θέση των μεταναστών πρέπει να πάρουν οι Έλληνες άστεγοι. Σ’ έναν κόσμο που έχουν έρθει τα πάνω κάτω ανταποκρίνεται και η αντιστροφή της λογικής: Έχει καταχωρηθεί επίσημος λόγος φυλάκισης των μεταναστών ότι «αποτελούν απειλή για τη δημόσια υγεία» τη στιγμή που από τα ίδια τα στενόχωρα κέντρα κράτησης λείπoυν στοιχειώδεις ιατροφαρμακευτικές παροχές. Σε μια περίπτωση 15 μετανάστες που είχαν αποδράσει από την Αστυνομική Διεύθυνση Θεσπρωτίας είχαν αθωωθεί αφού το δικαστήριο τους αναγνώρισε το δικαίωμα να προστατεύσουν την υγεία τους. Δέκα μετανάστες κατάφεραν τον περασμένο Αύγουστο να δραπετεύσουν από την Αμυγδαλέζα όπου με κάθε άνεση χρόνου και μέσων μπορεί να εφαρμόζεται το δόγμα “να τους κάνουμε τον βίο αβίωτο” – οι πέντε είναι ακόμη ελεύθεροι. Αν αντικρίζει, λοιπόν, κανείς συνθήκες εξαθλίωσης, αυτές είναι και συνθήκες εξέγερσης, που τρέφονται από τα όνειρα των κολασμένων για ένα μέρος γης και ουρανό. Continue reading

Rethink the Re-think … για την ανάπλαση του κέντρου της Αθήνας – Ιούλης 2014

rethinkτο κείμενο σε pdf

Rethink the Re-think
για την ανάπλαση του κέντρου της Αθήνας

«Η ανασυγκρότηση του κέντρου της πόλης είναι μια πρόταση με κέντρο τον πολίτη και τις ανάγκες του», διατυμπανίζουν οι βασικοί συντελεστές της επιχειρούμενης ανάπλασης στο κέντρο της Αθήνας. Μια δράκα οργανισμών (ίδρυμα Ωνάση, Αττικό Μετρό) που διαπλέκονται με συμφέροντα του –εφοπλιστικού και κατασκευαστικού κεφαλαίου, κυβερνητικοί αξιωματούχοι (Υ.Π.Ε.Κ.Α, Υπουργείο Ανάπτυξης), ο πανταχού παρών –σε ζητήματα κοινωνικής ισοπέδωσης– δήμαρχος Καμίνης, αρχιτέκτονες, «ειδικοί» και ακαδημαϊκοί της γνώσης της εξουσίας και ο βασικός χρηματοδότης-ανταποδότης, η ευρωπαϊκή ένωση (πρόγραμμα ΕΣΠΑ). Οι εφοπλιστές, οι εργολάβοι και το κράτος αφουγκράζονται, λοιπόν, τις ανάγκες μας! Γι’ αυτό, ως το 2016, θέλουν να πεζοδρομήσουν την Πανεπιστημίου και τμήμα της Ομόνοιας, να εγκαταστήσουν γραμμή του τραμ στον άξονα Αμαλίας-Πανεπιστημίου-Πατησίων (μέχρι Αλεξάνδρας σε πρώτη φάση και Άνω Πατήσια σε δεύτερη φάση). Εξυπηρετώντας κάποια από τα πολύ βασικά συμφέροντά τους: επέκταση του εμπορικού και οικονομικού κέντρου της Αθήνας, προσέλκυση επιπλέον τουριστών και καταστολή. Πολλή καταστολή, τόσο με υλικούς όσο και με ιδεολογικούς όρους, σε μια περιοχή που οι ταξικές αντιθέσεις διαπερνούν κάθε έκφανση της καθημερινότητας. Continue reading