Ανταπόκριση από την απεργιακή συγκέντρωση στο Factory Outlet, Κυριακή 14/1

[αναδημοσίευση από https://orthostasia.wordpress.com/]

O αγώνας για την υπεράσπιση της κυριακάτικης αργίας συνεχίζεται!

Οι εργατικές κινητοποιήσεις στον κλάδο του εμπορίου με παρεμβάσεις στους χώρους δουλειάς, συγκεντρώσεις, διαδηλώσεις και απεργιακές περιφρουρήσεις στα καταστήματα συνεχίζονται εδώ και 4 χρόνια, και αποκτούν νέες αναγκαιότητες, νέα μηνύματα. Η αντίσταση όσων εργαζόμαστε στα εμπορικά καταστήματα ενάντια στην κατάργηση της κυριακάτικης αργίας συγκρούεται πλέον με τις ορέξεις κράτους και εργοδοτών να καταργήσουν κάθε έννοια αργίας και εργατικής κατάκτησης στον κλάδο και ευρύτερα. Το 2017 έκλεισε με την διακηρυγμένη πρόθεση των μεγαλοεργοδοτών του εμπορίου (Factory Outlet,McArthur Glenn, Public) να μας κλέψουν την αργία της 26/12 και το 2018 άνοιξε με την εδώ και 3 χρόνια μεθόδευσή τους να κρατήσουν τα μαγαζιά ανοιχτά την κατ’έθιμον αργία της 2/1. Ουσιαστικά, ο Δεκέμβρης του 2017 υπήρξε ο μήνας Continue reading

Κυριακή 7/5, 9.30πμ, Ερμού (Σύνταγμα) :: απεργιακή συγκέντρωση | Συντονιστικό δράσης ενάντια στην κατάργηση της Κυριακάτικης Αργίας και τα «απελευθερωμένα» ωράρια

Το Σάββατο 6/5 πραγματοποιήσαμε μαζί με άλλες συλλογικότητες, στα πλαίσια του Συντονιστικού δράσης ενάντια στην κατάργηση της Κυριακάτικης αργίας και τα “απελευθερωμένα” ωράρια, μοίρασμα κειμένων και αφισοκόλληση στον άξονα της Πατησίων με σκοπό τη προπαγάνδιση της αυριανής απεργιακής συγκέντρωσης 7/5, στην Ερμού που καλείται από εργαζόμενους-ες στο χώρο του εμπορίου και την επικοινωνία με τους εργαζομένους των εμπορικών καταστημάτων της περιοχής. Μοιραστηκε το κείμενο του Συντονιστικού δράσης ενάντια στη κατάργηση της Κυριακάτικης αργίας και τα “απελευθερωμένα ωράρια” και το κείμενο της συλλογικότητας Αντίστροφη Μέτρηση.

αντίστροφη μέτρηση

ΌΛΟΙ-ΌΛΕΣ ΣΤΗΝ ΑΥΡΙΑΝΗ ΑΠΕΡΓΙΑΚΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ,
ΚΥΡΙΑΚΗ 7/5
09.30, ΕΡΜΟΥ(ΣΥΝΤΑΓΜΑ)

 

 

αφίσα για τα everest

Everest

Ένας καθόλου τυχαίος θάνατος

Ο θάνατος της Βασιλικής Παραστατίδου, της εργαζόμενης που σκοτώθηκε από έκρηξη στα Everest της πλατείας Βικτωρίας στη διάρκεια εργασιών ηλεκτροσυγκόλλησης, δεν είναι απλά ένα ατύχημα, ένα ανθρώπινο λάθος, η κακή στιγμή. Αυτό ισχυρίζονται πραγματογνώμονες, νομικοί εκπρόσωποι, δημοσιογράφοι και λοιποί «ειδικοί της αντικειμενικότητας» σπεύδοντας, όπως πάντα, να βγάλουν λάδι τα αφεντικά.

Δεν είναι ατύχημα ότι κουζίνα και γραφείο βρίσκονταν σε υπόγειο με αυξημένη πιθανότητα εγκλωβισμού, δεν είναι ατύχημα ότι το κατάστημα λειτουργούσε σε ώρα προγραμματισμένων επικίνδυνων εργασιών. Δεν είναι τυχαίο ότι η εταιρεία ανακοίνωσε σημαντικά κέρδη το 2015, λόγω της «επιτυχημένης στρατηγικής μείωσης κόστους» που εφαρμόζει.

σε ένα καθόλου τυχαίο ταχυφαγείο

Τα Everest είναι όλοι αυτοί που πληρώνουν ψίχουλα για εξαντλητικές ώρες ορθοστασίας, που μειώνουν τα διαλείμματα, που τρομοκρατούν εργαζόμενους για να τους αναγκάσουν σε παραίτηση και να γλιτώσουν το «κόστος» της απόλυσης. Γιατί οι εργαζόμενοι για τα αφεντικά είναι αναλώσιμοι. Σε εποχές καπιταλιστικής κρίσης, η ανάπτυξη και η βιωσιμότητα των μικρών και μεγάλων επιχειρήσεων στηρίζεται στην δική μας «μη βιωσιμότητα», με το κράτος να σιγοντάρει διαλύοντάς τους ελεγκτικούς μηχανισμούς. Καταργώντας για παράδειγμα, τους προληπτικούς ελέγχους μέτρων ασφαλείας, τη στιγμή που τα καταγγελλόμενα εργατικά ατυχήματα μόνο στο πρώτο εξάμηνο του 2016 έφτασαν ήδη τα 2000, με 29 βεβαιωμένους θανάτους. Ούτε λόγος για το τεράστιο ποσοστό ανασφάλιστων εργαζομένων, για τους οποίους δεν δημοσιεύονται στοιχεία. Για ένα μεροκάματο της πείνας λοιπόν, τσακίζουν ψυχές και σώματα και πρέπει να λέμε τάχα κι ευχαριστώ γιατί «έχουμε δουλίτσα».

ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΚΕΦΑΛΑΙΟ

ΔΟΛΟΦΟΝΟΥΝ ΕΡΓΑΤΕΣ

Κόντρα στην ματαιότητα και τη μιζέρια, να αντιληφθούμε ότι στον πόλεμο που διεξάγεται εναντίον μας, δύο δρόμοι υπάρχουν: Ή μένουμε μόνοι, φοβισμένοι και σκυφτοί ή αντιστεκόμαστε και παίρνουμε θέση μάχης μέσα από αυτοργανωμένους αγώνες.

Αντίστροφη μέτρηση, συνέλευση στα πέριξ της Πατησίων.

Παρεμβάσεις για την ελεύθερη μετακίνηση στα ΜΜΜ

αυτοκόλλητα ΜΜΜ

  • Την Παρασκευή 4 Νοεμβρίου 2016 πραγματοποιήθηκε μοίρασμα κειμένων στον σταθμό του τρένου των Άνω Πατησίων και στη συνέχεια σε κεντρικούς δρόμους στο Γαλάτσι από συλλογικότητες από το κέντρο της Αθήνας και το Γαλάτσι. Η παρέμβαση για το ζήτημα των μέσων μαζικής μεταφοράς (βλ. τα παρακάτω κείμενα) διήρκεσε περίπου 2 ώρες. Εκατοντάδες έντυπα μοιράστηκαν, πετάχτηκαν τρικάκια, τοποθετηθήκανε αφίσες και στένσιλ κόσμησαν επιφάνειες τους δρόμους. Τη δράση αυτή όπως και προγενέστερες εξέλαβε θετικά η πλειοψηφία των επιβατών και περαστικών, ενώ σε πολλές περιπτώσεις άνοιξε σύντομος αλλά γόνιμος διάλογος. Οι παρεμβάσεις και δράσεις θα συνεχιστούν όπως γίνεται εδώ και πολλούς μήνες στο πλαίσιο ενός αγώνα ενάντια στις αυξήσεις των τιμών των εισιτηρίων, στους τραμπουκισμούς των ελεγκτών που το τελευταίο διάστημα εντείνονται και στον έλεγχο που προσπαθούν να επιβάλλουν με το νέο ονομαστικό ηλεκτρονικό εισιτήριο. Με συνεχείς παρεμβάσεις στις γειτονιές μας, μέσα από αντιιεραρχικούς και αδιαμεσολάβητους αγώνες, διεκδικούμε ελεύθερη μετακίνηση για όλους και όλες.
  • Την Πέμπτη 20 Οκτωβρίου πραγματοποιήθηκε παρέμβαση για το ζήτημα των Μέσων Μαζικής Μεταφοράς στην ΑΣΟΕΕ.Στήθηκε μικροφωνική, μοιράστηκαν εκατοντάδες κείμενα, ενώ ανα τακτά διαστήματα κλεινόταν η Πατησίων και γινόταν μοίρασμα στο εσωτερικό των λεωφορείων- τρόλευ.Οι δράσεις θα συνεχιστούν, σαν ελάχιστη απάντηση στις αυξήσεις εισιτηρίων, στους τραμπουκισμούς των ελεγκτών, στη δραματική αύξηση του ελέγχου που προσπαθούν να επιβάλλουν με το ονομαστικό ηλεκτρονικό εισιτήριο.

Συλλογικότητες από το κέντρο της Αθήνας.

Κείμενο από αυτοδιαχειριζόμενα στέκια και συλλογικότητες του κέντρου της Αθήνας

Κείμενο από το Αυτοδιαχειριζόμενο Κοινωνικό Στέκι Γαλατσίου Στέγαστρο

keimeno-mmm-10-2016-web-768x543

keimeno-mmm-10-2016-web2-768x543

Αυτοκόλλητα για τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς

αυτοκόλλητα ΜΜΜ

Τα αυτοκόλλητα σε pdf  για όσα αυτοοργανωμένα εγχειρήματα, συντρόφους και συντρόφισσες επιθυμήσουν την αναπαραγωγή ή ανατύπωσή τους.

Άρνηση πληρωμών- Ελεύθερη μετακίνηση για όλους. Παρέμβαση στην Πατησίων

MMM

Την Τετάρτη 9/3 πραγματοποιήθηκε παρέμβαση στις στάσεις λεωφορείων της Ασοοε – στην Πατησίων και στη Μαυροματαίων- με αφορμή την αύξηση του εισιτηρίου στα ΜΜΜ, ενάντια στα συστήματα ελέγχου και τους ελεγκτές, για την υπεράσπιση της ελεύθερης μετακίνησης. Η παρέμβαση έγινε από 40 συντρόφους και συντρόφισσες από συλλογικότητες και στέκια του κέντρου της Αθήνας και διήρκησε περίπου μιάμιση ώρα.  Μοιράστηκαν κείμενα και κολλήθηκαν αυτοκόλλητα εντός και εκτός λεωφορείων και τρόλει,, πετάχτηκαν τρικάκια, πατήθηκαν στενσιλ στο πίσω μέρος των λεωφορείων και “ακυρώθηκαν” διάφορα ακυρωτικά μηχανήματα. Παράλληλα είχε στηθεί και μικροφωνική στο κάτω προαύλιο της Ασοεε, για την ευρύτερη αντιπληροφόρηση του ζητήματος.

Κείμενο που μοιράστηκε σε pdf

ΔΕ «ΒΓΑΙΝΕΙ» Ο ΟΑΣΑ;

ΔΕ «ΒΓΑΙΝΟΥΜΕ» ΟΥΤΕ ΕΜΕΙΣ!

       Η κρίση δεν είναι εποχική ασθένεια να περάσει και να φύγει. Μπορεί τα τελευταία χρόνια να ακούσαμε συνεχείς αντιμνημονιακές κορώνες και υποσχέσεις αριστερής διαχείρησης για πιο ανθρώπινο τάχα καπιταλισμό. Αλλά ανεξάρτητα από το τι ήθελε καθένας να πιστέψει, ο καπιταλισμός-  ειδικά – σε κρίση συνεχίζει ακάθεκτα να οξύνει τις ταξικές αντιθέσεις και να πολλαπλασιάζει τους οικονομικούς και κοινωνικούς αποκλεισμούς. Χιλιάδες άνεργοι παραμένουν ανασφάλιστοι, χωρίς πρόσβαση σε ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, άνθρωποι  κάνουν περικοπές σε βασικά αγαθά όπως η θέρμανση και εκατοντάδες νεοάστεγοι γεμίζουν όλο και περισσότερο την τρύπα του κοινωνικού περιθωρίου.

      Γιατί η περιβόητη οικονομική ανάκαμψη και εθνική ανάπτυξη θα συνεχίσει να βασίζεται σε μείζονα βαθμό στην λεηλασία των εκμεταλλευόμενων. Οι εργαζόμενοι με τους μισθούς χαρτζιλίκι, οι άνεργοι, με ή χωρίς επίδομα, οι συνταξιούχοι που στηρίζουν ολόκληρες οικογένειες δεν έχουμε «θυσιαστεί» αρκετά φαίνεται. Έτσι στη συνολική αύξηση του κόστους ζωής (αυξημένοι φόροι, ακρίβεια βασικών αγαθών, φουσκωμένα τιμολόγια ΔΕΚΟ κ.α.), προστέθηκε το τελευταίο διάστημα η αύξηση της τιμής των εισιτηρίων στα Μέσα Μεταφοράς, που ανεβηκαν πάλι στο 1,40€. Διαμορφώνοντας, παράλληλα, ένα ακόμη πεδίο για την επέκταση των αποκλεισμών, του  ελέγχου και της καταστολής των απο κάτω.

       Τα ΜΜΜ, ως συστήματα συγκοινωνιών, τα χρησιμοποιούμε αναγκαστικά για τις μετακινήσεις μας μέσα στην πόλη και δεν δημιουργήθηκαν για να διευκολύνουν γενικά και αόριστα τη ζωή μας, αλλά κυρίως για να διευκολύνουν την καθημερινή ροή – μετακίνηση εργαζομένων και καταναλωτών. Το ποσό που πρέπει να δαπανήσει όμως ένας εργαζόμενος για τη καθημερινή μετακίνηση στην εργασία του σε ένα έτος αντιστοιχεί σε περίπου ένα βασικό μισθό. Όσον αφορά την «ανθρωπιστική ελάφρυνση» που παρέχει εδώ και κάποιους μήνες το κράτος στους δηλωμένους ανέργους,  αυτή σε καμία περίπτωση δεν καλύπτει τους επίσης χιλιάδες αδήλωτους ανέργους και τους χιλιάδες ανθρώπους που βρίσκονται στο όριο μεταξύ ανεργίας και επιβίωσης. Όσους κι όσες «ζουν» με περιστασιακά μεροκάματα μαύρης εργασίας, με συμβάσεις του μήνα ή δουλεύουν χωρίς να πληρώνονται.

       Ταυτόχρονα, το κυβερνητικό επιτελείο του υπουργείου συγκοινωνιών, αναζητά νέους τρόπους ελέγχου των μετακινήσεων. Με πανάκριβα ηλεκτρονικά συστήματα, όπως τις κάμερες που τοποθετούνται στα νέα λεωφορεία, το επερχόμενο μέτρο του ηλεκτρονικού εισιτηρίου και τις μπάρες τύπου τουρνικέ, αλλά και την τοποθέτηση μπάτσων σε όλους τους σταθμούς του ΜΕΤΡΟ και του ΗΣΑΠ . Ούτως ώστε να ανακόψει από τη μία, την επιβίβαση χιλιάδων ανθρώπων χωρίς εισιτήριο και από την άλλη τις αυθόρμητες κινήσεις αλληλεγγύης μεταξύ των επιβατών (ανταλλαγές εισιτηρίων, αποτροπή προστίμων από ελεγκτές κ.ά.). Κι όλα αυτά, όταν δύο χρόνια μετά το θάνατο του 18χρονου Θανάση Καναούτη για ένα εισιτήριο στο Περιστέρι, οι ελεγκτές συνεχίζουν να παίζουν τον κανιβαλικό τους ρόλο στην επιβολή προστίμων, απέναντι σε ανθρώπους που αδυνατούν πραγματικά να πληρώσουν εισιτήριο. Με ρατσιστικές συμπεριφορές και απειλές σε μετανάστες και μετανάστριες που βρίσκονται και στη δυσκολότερη θέση είτε οικονομικά είτε λόγω έλλειψης χαρτιών.  Με πολλούς απο αυτούς (βλ. ΕΘΕΛ) να μπαίνουν εθελοντικά στο σώμα λόγω των bonus από τα πρόστιμα. Καλά δασκαλεμένοι από τους πολιτικούς τους προϊσταμένους και τη διοίκηση του οργανισμού οι περισσότεροι, δε διστάζουν να στιγματίζουν τους επιβάτες που εντοπίζουν χωρίς εισιτήριο και αρνούνται να δώσουν στοιχεία ή να πληρώσουν απευθείας το πρόστιμο με την γνωστή επωδό ότι τάχα ρίχνουν το βάρος στις πλάτες των υπολοίπων. Οπως κάθε «ευυπόληπτη» εταιρεία, άλλωστε, έτσι κι ο ΟΑΣΑ έχει ως απαραίτητο γρανάζι τους ρουφιάνους του, ώστε να διευρύνει τον εισπρακτικό του μηχανισμό, την τιμωρία και την πειθάρχηση των πελατών-επιβατών.

          Κι όλα αυτά γιατί δεν «βγαίνει» ο ΟΑΣΑ. Γι΄αυτό θα πρέπει να ενταθεί το κυνήγι των «λαθρεπιβατών», τα σωληνάκια και τα φίλτρα των λεωφορείων να μην ανανεώνονται, το μόνιμο τεχνικό προσωπικό να μειώνεται. Γι’ αυτό συνεχίζονται οι μίζες συγγενών και φίλων σε στημένους διαγωνισμούς και οι συμβάσεις με εξωτερικούς προμηθευτές (τεχνικός εξοπλισμός με νέα μηχανήματα και κάμερες, εργολάβοι καθαρισμού και ασφάλειας, τεχνικής υποστήριξης και συντήρησης κ.α) φορτωμένες με υπέρογκα ποσά και ασφαλιστικές καλύψεις. Τι κι αν πολλές απο αυτές τις εταιρείες, ιδίως σε κλάδους όπως ο καθαρισμός ισορροπούν μεταξύ κάτεργου και μαφίας. Δε «βγαίνει» λοιπόν ο ΟΑΣΑ, όπως δε «βγαίνουν» τα τελευταία χρόνια τα αφεντικά, οι τραπεζίτες και οι εφοπλιστές. Για τη «διάσωση» των οποίων επιβάλλεται από το κράτος η κοινωνική ισοπέδωση.

         Ζούμε σε γκρίζες μεγαλουπόλεις, σε γειτονιές απλωμένες από άκρη σε άκρη, με διαχωρισμένες ζώνες οικονομικής και κοινωνικής δραστηριότητας. Ζώνες που ενοποιούνται, όμως, από τις ανάγκες εξάπλωσης του κεφαλαίου και της εύρυθμης κυκλοφορίας του εμπορεύματος. Εμπορικά κέντρα, υπηρεσίες, νοσοκομεία, σχολεία, φροντιστήρια, επιχειρήσεις, καφετέριες…  Κόμβοι μιας κατακερματισμένης πόλης που απαιτούν από εμάς μια διαρκή κινητικότητα, σε ένα πλαίσιο ασφυκτικά προσδιορισμένο από τη συνθήκη της μισθωτής εργασίας και την κουλτούρα της κατανάλωσης. Ένα πλέγμα από ανάγκες  και καταναγκασμούς που γενούν την ανάγκη της μετακίνησης, για την οποία  επιβάλλεται να πληρώσουμε αδρά κι απο πάνω. Σε μια σύνθηκη, όπου το κράτος και οι μηχανισμοί του μας υπόσχονται περαιτέρω φτωχοποίηση, μπάρες και απαγορεύσεις, έλεγχο και καταστολή. Όμως εμείς, που η αγωνία της επιβίωσης  διαπερνά κάθε πτυχή της καθημερινότητάς μας,  είναι ζητούμενο να μην είμαστε απαθείς. Να μην αφήσουμε κανέναν μόνο και καμία μόνη απεναντι στους ρουφιάνους, τους μπάτσους και τους ελεγκτές, τους μαυραγορίτες και κάθε λογής -κρατικούς ή μη- νταβατζήδες. Να διευρύνουμε κινήσεις αλληλεγγύης στα λεωφορεία και τα τρένα, στις εφορίες, στους εργασιακούς χώρους και τις γειτονιές. Από τις συλλογικές επανασυνδέσεις ρεύματος και τα μπλοκαρίσματα ενάντια στις επερχόμενες κατασχέσες πρώτης κατοικίας μέχρι τη δημιουργία αυτοοργανωμένων κοινωνικών δομών. Να αντιληφθούμε ξανά τη σημασία των κοινοτήτων αγώνα, ενάντια στην εκμετάλλευση και την καταπίεση, στη βάση των δικών μας αναγκών και επιθυμιών.

ΑΡΝΗΣΗ ΠΛΗΡΩΜΩΝ

εισιτηρίων,προστίμων

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ

μεταξύ των από κάτω

ή ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ

του κράτους , των αφεντικών και των ρουφιάνων τους

αντίστροφη μέτρηση, συνέλευση στα πέριξ της Πατησίων
antistrofi-metrisi.espivblogs.net

αναρχικοί και κομμουνιστές από την Κυψέλη και το Γκύζη    sak-kg.espivblogs.net

αυτοδιαχειριζόμενο στέκι στην κατάληψη Vancouver  Apartman  /  vancouverapartman.espivblogs.net

 

Κάποιες πρώτες σκέψεις μετά το δημοψήψισμα

     Untitled

Είναι κάποιες στιγμές που από τη μία συμπυκνώνουν τον πολιτικό και ιστορικό χρόνο μιας ολόκληρης περιόδου. Από την άλλη αποτελούν τομές για την πολιτική, οικονομική και κοινωνική συνθήκη που βιώνουμε. Όπου το σύνολο των συστημικών μηχανισμών τοποθετείται με ιδιαίτερη ένταση, επιχειρεί να διαμορφώσει τα δικά του στρατόπεδα και θέτει κυρίαρχα τα δικά του ερωτήματα, αλλά κυρίως το πλαίσιο των όποιων απαντήσεων. Ταυτόχρονα, όμως, τοποθετούνται μέσα σε ένα ρευστό και δυναμικό κοινωνικό πεδίο, όπου συνυπάρχει ο φόβος, η αγωνία και η αβεβαιότητα με την πόλωση και την οργή.
Η κήρυξη του δημοψηφίσματος από τη συγκυβέρνηση Σύριζα- Ανέλ , η λήξη του υφιστάμενου οικονομικού προγράμματος (2ο μνημόνιο) , η επιβολή capital controls και το κλείσιμο των τραπεζών αποτελούν αναμφισβήτητα μια τέτοια στιγμή. Κορύφωση μιας πολυεπίπεδης διεργασίας που λαμβάνει χώρα από την έναρξη της συστημικής κρίσης, την υπογραφή του 1ου και του 2ου μνημονίου. Την ταξική-κοινωνική ισοπέδωση που ακολούθησε, αλλά και του ξεσπάσματος κοινωνικών και ταξικών αγώνων με δυναμικές και συγκρουσιακές απεργίες και διαδηλώσεις, καταλήψεις υπουργείων και δημοσίων κτιρίων, δημιουργία συνελεύσεων γειτονιάς και δομών αλληλοβοήθειας. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο αναδύθηκε το καθεστώς έκτακτης ανάγκης των 3 τελευταίων χρόνων. Με πράξεις νομοθετικού περιεχομένου, αστυνομικό στρατό κατοχής στους δρόμους, κηνύγι μαγισσών και στρατόπεδα συγκέντρωσης μεταναστών. Με την είσοδο της ναζιστικής εφεδρείας του συστήματος στη Βουλή και το ξαμόλυμα των δολοφόνων της στους δρόμους. Από το 2012 και μετά, οι κοινωνικοί και ταξικοί αγώνες υποχώρησαν και ένα σημαντικό μέρος των αγωνιζόμενων ή αντιδρώντων κοινωνικών κομματιών εναπόθεσε τις ελπίδες του στην προοπτική μιας κυβέρνησης του Σύριζα. Η οποία προέκυψε μετά τις εκλογές της 25ης Γενάρη έχοντας ως σημαία της την αντιμνημονιακή ρητορική.
Το στείρο δίπολο μνημόνιο-αντιμνημόνιο μονοπώλησε(και συνεχίζει να μονοπωλεί) το δημόσιο λόγο όλου του πολιτικού φάσματος, εγκλωβίζοντας στο εσωτερικό του ευρύτερα περιεχόμενα, αντιλήψεις, ταξικές και κοινωνικές αντιθέσεις που παραμένουν γιγαντωμένες στον κοινωνικό ιστό και αναπαράγονται από μεγάλο μέρος της κοινωνίας. Σε αδιάρρηκτη σχέση με μια εθνική αφήγηση, που θέτει στο επίκεντρο την εθνική σωτηρία και την ανάκαμψη της εθνικής οικονομίας. Μπολιασμένη με διάχυτο πατριωτισμό, αντιγερμανισμό και αντιευρωπαισμό, τόσο από τα δεξιά όσο και από τα αριστερά. Ο εχθρός επιδείχθηκε κατ’ αποκλειστικότητα στα ξένα κέντρα αποφάσεων, στα ευρωπαικά επιτελεία, στους οικονομικούς-υπερεθνικούς σχηματισμούς και επαναδιατυπώθηκε η επίκληση στο διαταξικό υποκείμενο του «ελληνικού λαού», από τους αυτόκλητους σωτήρες του. Όλη αυτή η διαδικασία δεν πρέπει να υποτιμάται κατά την απόπειρα κατανόησης της κρατικής διαχείρισης μετά τις εκλογές, της δυνατότητας συνύπαρξης στην κυβέρνηση των αριστερών του Σύριζα με τους (ακρο)δεξιούς των Ανέλ , της βαθύτερης υποχώρησης των κινηματικών διεργασιών, αλλά και της βασικής τεχνικής της σημερινής διακυβέρνησης. Της διαπραγμάτευσης. Continue reading

Ανθρωπιστική κρίση; Κοινωνικό-ταξικό πόλεμο έχουμε

afisa monotel

ΑΝΘΡΩΠΙΣΤΙΚΗ ΚΡΙΣΗ;

Ο τρόπος άσκησης της εξουσίας και η διαδικασία απόσπασης της κοινωνικής συναίνεσης φέρουν ενορχηστρωμένες παραλλαγές. Άλλοτε με στιγμιαίες υποχωρήσεις – αφήνοντας μικρά περιθώρια αναπνοής – κι άλλοτε με όρους ισοπεδωτικής καταστολής. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, το κράτος της “ευαίσθητης αριστεράς” συμπυκνώνει το λόγο της προσταγής μέσα από το φίλτρο της “ανθρωπιστικής κρίσης”, έναν όρο γνώριμο και φορτισμένο ιστορικά – σε κατάσταση πολέμου.
Και είναι ακριβώς η στρατηγική χρήση αυτού του όρου, που αναπαράγει την υποτίμηση της ζωής και αποκρύπτει τις ταξικές και κοινωνικές αντιθέσεις. Που στρώνει το χαλί για τις πιο βάρβαρες παρεμβάσεις της εξουσίας στο δημόσιο χώρο, στην εργασία, στις κοινωνικές διεκδικήσεις. Διατηρώντας ένα πεδίο έκτακτης ανάγκης, στο όνομα πλέον ενός «άμαχου» πληθυσμού που χρήζει διεθνούς οίκτου και συμπόνιας.
Σαν οι συρράξεις στην περίμετρο του αιγαίου, οι εκτοπισμένες και εκτοπισμένοι στις φυλακές και τα στρατόπεδα αιχμαλωσίας, τα κοινωνικά συντρίμμια των οικονομικών επιλογών, οι νεκροί στα κάτεργα της μισθωτής σκλαβιάς, να επαληθεύουν απλά, δίχως καμιά εκδοχή των αιτίων, το χτύπημα της μοίρας ξανά και ξανά.

ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΤΑΞΙΚΟ ΠΟΛΕΜΟ ΕΧΟΥΜΕ

Δε θα αφήσουμε καμιά φωνή της εξουσίας, να μιλά για εμάς, για τις επιθυμίες, τα πάθη και τις ανάγκες μας. Να γινόμαστε αντιληπτοί ως θύματα, από ένα κράτος-σωτήρα που μας «καταλαβαίνει» και εμφανίζεται ως ο μοναδικός εγγυητής της ύπαρξης και της επιβίωσής μας. Που θα μας πετάει λίγα ψίχουλα φιλανθρωπίας, θα «υπερασπίζεται» τους εργαζόμενους νομοθετώντας υπέρ των αφεντικών, θα αστυνομεύει σε κάθε γωνιά της πόλης για την «προστασία» μας και το «καλό μας».

Με δεξιά ή αριστερά αφεντικά, με δεξιές ή αριστερές κυβερνήσεις δεν άλλαξε και δεν θα αλλάξει η ουσία του εξουσιαστικού πλέγματος που διαφεντεύει τις ζωές μας. Γιατί το ζήτημα δεν είναι η διαπραγμάτευση των όρων της φτώχειας και της εκμετάλλευσής μας, της κατάθλιψης και της μοναξιάς. Το ζήτημα είναι ευρύτερες κοινωνικές δυνάμεις να συνειδητοποιήσουμε τη δυνατότητα αυτοοργάνωσης της ζωής, πέρα από το κράτος και τον καπιταλισμό, την κουλτούρα και την ιδεολογία τους. Από τις αρνήσεις και τις καθημερινές μας συνομωσίες στη δουλειά, στα εκπαιδευτικά εργοστάσια και τις γειτονιές, μέχρι την στιγμή που η συλλογικοποίηση των από κάτω για την ταξική αντεπίθεση, την ατομική και κοινωνική απελευθέρωση να γίνει δρόμος χωρίς επιστροφή.

αντίστροφη μέτρηση
συνέλευση στα πέριξ της Πατησίων

Μοτοπορεία-συγκέντρωση στα ΕΛΠΕ Ασπρόπυργου Σάββατο-13/6 – Προσυγκέντρωση Παλατάκι Χαϊδαρίου,12:30

afisa-elpe-06-2015

ΟΤΑΝ ΟΙ ΔΟΛΟΦΟΝΙΕΣ ΑΠΟΚΑΛΟΥΝΤΑΙ ΕΡΓΑΤΙΚΑ ΑΤΥΧΗΜΑΤΑ

Στις 23 Μαρτίου 50χρονος ηλεκτρολόγος βρίσκεται απανθρακωμένος στο καράβι high speed 5 της seaways κατά τη διάρκεια συντήρησής του στο μώλο της Δραπετσώνας.Την 1 Απριλίου 52χρονος εργολαβικός ανασύρεται νεκρός απο τα εργοτάξια της Λαρκο στη Φθιώτιδα όταν καταπλακώθηκε κατα τη διάρκεια έργων στα μεταλεία.

Στις 8 Μαΐου έξι εργαζόμενοι απο τα διυλυστήρια των ΕΛ.ΠΕ. στον Απρόπυργο μεταφέρονται σε κρίσιμη κατάσταση στο νοσοκομείο με εγκαύματα έως και 80% μετά απο έκρηξη κατά τη διάρκεια εργασιών συντήρησης. Έντεκα μέρες αργότερα, στις 19/5, οι δύο πολυτραυματίες Μπάμπης Δευτεραίος και Ραμαντάν Ντελιλάι δεν τα καταφέρνουν και φεύγουν απο τη ζωή. Τέσσερις μέρες αργότερα, στις 23/5, την ίδια κατάληξη θα έχει και ο τρίτος εργάτης Αντώνης Αβραμπός, ενώ άλλος ένας παραμένει ακόμα σε κρίσιμη κατάσταση.

 Αυτή η ιστορία κρατάει χρόνια και δεν θα μπορούσαμε να ξεχάσουμε oύτε τους 14 νεκρούς και 24 τραυματίες της Πετρόλα το Σεπτέμβριο του 1992 που όλως τυχαίως αποτελούσε και πάλι ιδιοκτησία Λάτση.

Οι δολοφονίες των εργατών, που για λόγους ωραιοποίησης και απενεχοποίησης βαφτίζονται από τα αφεντικά και το κράτος ως εργατικά ατυχήματα, δεν είναι ούτε μεμονωμένα περιστατικά, ούτε ατυχή συμβάντα. Είναι η διαρκής καθημερινότητα του κόσμου του κεφαλαίου παγκοσμίως, όπου το ”πέθανα στη δουλειά”, δεν είναι σχήμα λόγου αλλά η κυνική εκμετάλλευση των κορμιών μας που φτάνει ως και το σημείο της εξόντωσης. Έτσι και στην περίπτωση των ΕΛΠΕ (ιδιοκτησίας Λάτση και συμμέτοχο το ελληνικό δημόσιο), για χάρη της κερδοφορίας των αφεντικών, τα έργα γενικής συντήρησης των εγκαταστάσεων (shutdown) είχαν σκοπό να ολοκληρωθούν, εν μέσω αφόρητων πιέσεων και εντατικοποίησης της εργασίας, σε διάστημα 25 ημέρων με το σύνηθες της διαδικασίας να είναι δύο μήνες. Μια συνθήκη που γίνεται ακόμα χειρότερη αν αναλογιστεί κανείς πως από τους 3000 εργαζόμενους, οι 800 είναι μόνιμοι και οι υπόλοιποι απασχολούνται υπό την εποπτεία 38 (υπερ)εργολάβων. Εργολάβοι που πλουτίζουν προσφέροντας χαμηλά μεροκάματα, μιας και οι εργαζόμενοι αμοίβονται ως ωρομίσθιοι κάτω από εξαντλητικές συνθήκες, με τα οκτάωρα να φαντάζουν μακρινά πλέον και τη θέση τους να έχουν πάρει τα συνεχή 12ώρα και 14ωρα, χωρίς υπερωρίες και χωρίς ρεπό, από την έναρξη του έργου. Το παζλ έρχονται να ολοκληρώσουν οι προσλήψεις ανιδείκευτων και ανεκπαίδευτων, ως φθηνό εργατικό δυναμικό που αυξάνουν τον κίνδυνο ενός ετυχήματος.

Κεντρικό ρόλο φυσικά στη διαμόρφωση αυτής της κατάστασης έχει και το ελληνικό κράτος μαζί με τους ελεγκτικούς μηχανισμούς του. Ο υπουργός Παραγωγικής Ανασυγκρότησης Παναγιώτης Λαφαζάνης επί μέρες αναλώνεται σε δηλώσεις συλληπητηρίων προς τις οικογένειες των θυμάτων υποσχόμενος εις βάθως διευρεύνηση των αιτιών του ατυχήματος όταν την ίδια στιγμή η μοναδική παρέμβαση που έχει επιχειρήσει είναι η μερική αλλαγή της σύστασης του διοικητικού συμβουλίου της εταιρείας ενώ ταυτοχρόνως καλεί σε κοινή συμπόρευση κυβέρνηση-διοίκηση ελπε και εργαζόμενους για την διασφάληση της αξιοπιστίας της λειτουργίας των διυληστηρίων. Σα να μην έφτανε αυτό, το μοναδικό πόρισμα που έχει προκύψει ως τώρα μεταθέτει τις ευθύνες σε ανθρώπινο λάθος αγνοώντας επιδεικτικά τις συνθήκες εκείνες που επιτρέπουν την εκδήλωσή του. Αν η κυβέρνηση και ο υπουργός θέλουν να βρουν τους ενόχους ας κοιτάξουν στον καθρέφτη και ας σταματήσουν να στρουθοκαμηλίζουν, η συνενοχή τους στο εργοδοτικό έγκλημα δεν αποκρύβεται με δηλώσεις καλής θέλησης. Το αίμα των νεκρών κυλάει και στα δικά τους χέρια.

 Η περίπτωση των ΕΛΠΕ δεν αποτελεί μια κακιά στιγμή του ελληνικού καπιταλισμού, αντιθέτως συμπυκνώνει με τον πιο ωμό τρόπο την καθημερινότητα των απο κάτω σε συνθήκες μισθωτής σκλαβιάς. Τα ελληνικά αφεντικά επιτάσσουν εντατικοποιημένες εργατοώρες αδιαφορώντας για τις συνθήκες εργασίας που μας καθιστούν αναλώσιμους στο βωμό του κέρδους. Μας θέλουν πειθήνιους και παραγωγικούς με κάθε κόστος, να έχουμε σκυφτό το κεφάλι ακόμα κι όταν ο θάνατος παραμονεύει, ακόμα κι όταν βλέπουμε τους συναδέλφους μας να χάνονται δίνοντας αίμα απο τη ζωή τους στα γρανάζια του κεφαλαίου.

 Απο θέση μάχης λοιπόν ενάντια στον πόλεμο που μαίνεται οφείλουμε να υψώσουμε συλλογικά και αυτόνομα το ανάστημά μας· ως εργάτες και εργάτριες στη βάση των κοινών μας συμφερόντων, μακρυά απο τις διαιρέσεις του κεφαλαίου που μας θέλει μόνους και κατακερματισμένους. Μόνο όταν αντιληφθούμε τις κοινές μας καταβολές, τη θέση απο την οποία αναπαράγουμε την ίδια μας τη ζωή θα μπορέσουμε να αντισταθούμε στο μέλλον που μας επιφυλάσσουν. Είναι εκείνα τα σημεία του χωροχρόνου που οργανωνόμαστε δημιουργικά, παίρνουμε πίσω τον κλεμμένο χρόνο, φτιάχνουμε τις δικές μας κοινότητες αγώνα και διεκδικούμε αδιαπραγμάτευτα και συγκρουσιακά τις ανάγκες μας, τις ανάγκες της τάξης μας. Απέναντι στην υποτίμηση των ζωών μας, την ανασφάλεια και τα μεροκάματα του τρόμου, να δώσουμε μάχη για όλα αυτά που χάσαμε, για όλα αυτά που συνεχίζουμε να ονειρευόμαστε, για όλα αυτά που είναι δικά μας.

Ο ΑΓΩΝΑΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ

ΕΙΝΑΙ ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΖΩΗ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΘΑΝΑΤΟ

ΜΟΤΟΠΟΡΕΙΑ-ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΣΤΑ ΔΙΥΛΙΣΤΗΡΙΑ ΕΛΠΕ ΑΣΠΡΟΠΥΡΓΟΥ

ΣΑΒΒΑΤΟ 13/6

ΠΡΟΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΠΑΛΑΤΑΚΙ ΧΑΪΔΑΡΙΟΥ , 12:30

Σύμπραξη αναρικών/αντιεξουσιαστών ενάντια στην ταξική ειρήνη

Σύντροφοι-συντρόφισσες