και αύριο όλα θα είναι μαγικά….κείμενο με αφορμή τις εκλογές

αντιεκλογικο τελικοτο κείμενο σε pdf

και αύριο όλα θα είναι μαγικά (και αν δεν είναι έτσι; )

Από τη διάχυτη απαξίωση…

Tρία χρόνια πριν, ο κόσμος έβριζε, λοιδορούσε και προπηλάκιζε τους πολιτικούς κάθε στιγμή που τους πετύχαινε σε δημόσια θέα. Η απαξίωση προς τα τότε ισχυρά κόμματα ήταν διάχυτη. (Θυμόμαστε και τους φασίστες της χ.α., και τους υπόλοιπους εθνικοκολλημένους στο σύνταγμα.) Η συνθήκη αυτή σίγουρα δεν ήταν ικανή στο να θιχτούν ευρύτερα κοινωνικά θέματα ή να εμπνεύσει το πεδίο αμφισβήτησης της ίδιας της φύσης της εξουσίας. Σταδιακά η απαξίωση αυτή μετατράπηκε σε ελπίδα για δικαιότερη διακυβέρνηση.

στην αναστήλωση της δημοκρατίας..

Τα μνημόνια ως η κατεξοχήν εξωθεσμική διαδικασία που ήρθε και επιβλήθηκε ως έκτροπο, έδειξαν ότι η κυριαρχία βρήκε τρόπους να ανασυνταχθεί προκειμένου να συνεχίσει να αναπαράγεται με τις λιγότερες δυνατές κοινωνικές αναταράξεις. Ένα μνημόνιο που “υποθηκεύει το μέλλον”, γίνεται ειδικό – από τους μέντορες της λογιστικής αλχημείας, αποκόπτεται από τα νοήματά του, και επιστρέφει απλοποιημένο, για να το χωνέψουμε: Από τη μία οι θιασώτες της οικονομικής εξυγίανσης και από την άλλοι οι “επικριτές”, εκείνοι που έθιγαν τη βιωσιμότητα του χρέους. Σ’όλα τα πεδία του δημόσιου καθεστωτικού λόγου, προσπαθούν να εμπεδωθούν οι πλαστές πολιτικές αντιπαραθέσεις: η επιβολή και η αντίδραση, η κατάσταση εκτάκτης ανάγκης και η καταστροφή, μέχρι και το δίπολο «συστημικοί – αντισυστημικοί», τρανό παράδειγμα ανιστορικότητας και εκχυδαϊσμού πολιτικής ορολογίας. Continue reading